นี้นะ!”คนผู้นั้นพุ่งเข้ามาคว้าสายบังเหียนเอาไว้ ตวาดเสียงดัง “เจ้าเด็กนี่จะไม่เห็นหัวใครเกินไปแล้ว ข้าบอกให้หยุด ไม่ได้ยินหรือไง”อาศัยแสงของดวงจันทร์ หลินมู่อวี่เห็นใบหน้าคนผู้นี้ชัดเจน เขาเป็นหนึ่งในครูฝึกระดับดาวสีทอง นามว่าโอวหยางชิว มีฝีมือกระบี่ยอดเยี่ยม ถูกขนานนามว่ากระบี่มือหนึ่งแห่งวิหาร น่าเสียดายที่เป็นคนของเจิ้งฟาง ดังนั้นจึงทำตัวเป็นศัตรูกับหลินมู่อวี่อยู่ตลอด หากมิใช่เพราะเหลยหงคอยปกป้องเขาไว้ เกรงว่ากระบี่ของโอวหยางชิวคงเจาะทะลุคอหอยของหลินมู่อวี่ไปนานแล้ว“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เสียงผู้ดูแลเกอหยางตะโกนดังมาจากที่ไกล “ครูฝึกโอวหยาง หลินจื้อ พวกเจ้าทำอะไรกันหรือ”โอวหยางชิวกล่าว “เจ้าเด็กหลินจื้อผู้นี้ขี่ม้าออกมายามค่ำคืน ฝ่าฝืนกฎวิหาร ท่านผู้ดูแลโปรดลงโทษเขาให้หนักด้วย!”เกอหยางขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยท่าทีของผู้เฒ่าใจดีต่อ “ครูฝึกโอวหยางมิต้องรีบร้อน ข้าว่าที่หลินจื้อรีบร้อนออกไปแบบนี้จะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน เราฟังเขาอธิบายก่อนเถอะ!”โอวหยางชิวพยักหน้าอย่างไม่ค่อยจะพอใจหลินมู่อวี่ที่อยู่บนหลังม้า ร้อนใจดั่งถูกไฟเผา “ผู้ดูแลเกอหยาง สหายข้าถูกลอบทำร้ายอยู่ในป่าล่ามังกร ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี ข้าจำเป็นต้องไป ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ขอท่านโปรดอนุญาตด้วยขอรับ!”เกอหยางเอ่ยถาม “สหายของเจ้า ผู้ใดกัน”“ถังเสี่ยวซี”“องค์หญิงซี?” เกอหยางตะลึงงัน “หลินจื้อเจ้ารู้จักองค์หญิงซีด้วยหรือนี่”“
