มากมาย คิดไม่ถึงว่าท่านปู่จะถูกคนลอบทำร้าย ข้าผิดต่อพวกเจ้า อาเหยา เจ้าอย่าร้อง อย่าร้องเลยนะ หลังจากนี้พี่จะอยู่ข้างเจ้าเอง…”
แต่ฉู่เหยากลับร้องไห้หนักกว่าเดิม
ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดฉู่เหยาก็เช็ดน้ำตาแล้วหันไปจูงมือหลินมู่อวี่ “ท่านพี่ ข้าจะแนะนำให้ท่านรู้จักอาอวี่ เป็นลูกศิษย์ที่ท่านปู่รับไว้ พลังยุทธ์เขาแข็งแกร่งมาก หากไม่มีอาอวี่ เกรงว่าข้าคงจะไม่มีชีวิตรอดมาพบหน้าท่าน”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนมองหลินมู่อวี่ แววตาเขาซาบซึ้งใจแต่ก็เจือความสงสัยด้วย “อาอวี่ ตลอดทางมาเมืองหลันเยี่ยน ลำบากเจ้าแล้ว…ว่าแต่เจ็ดเทพยุทธ์เย่เหลียง กวานหยางถูกเจ้าสังหารจริงๆ หรือ เจ้าดูแล้ว…”
หลินมู่อวี่รู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร จึงพูดขึ้น “ข้าดูแล้วไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นใช่ไหมล่ะ”
“ใช่…” ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเผยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อยนิด เหมือนจะรู้ว่าตนเองสงสัยแบบนี้ออกจะเป็นการเสียมารยาท
หลินมู่อวี่กลับไม่สนใจ “ตลอดทางมานี้ ข้าใช้อาวุธลับ ใช้ยาพิษ อะไรใช้ได้ข้าก็ใช้หมด ดังนั้นจึงรอดมาถึงที่นี่ได้ พูดแบบนี้คงจะเข้าใจแล้วสินะ”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนพยักหน้า ตบบ่าหลินมู่อวี่ “น้องชาย ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” หลินมู่อวี่คิดถึงตอนที่ตนอยู่ในป่าสัตตะดาราแล้วถูกลูกธนูยิงเข้าที่อก เฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า ใจก็อดหวาดผวาไม่ได้ ตอนนี้พอมาคิดดู การมีชีวิตอยู่ช่างดีจริงๆ
และในตอนนี้เองที่บันไดก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่
