นธรรมดาที่ไม่กล้าท้าทายผู้บังคับการทหารกองพันความราบรื่นของสถานการณ์ทำให้หลินมู่อวี่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะเข้ามาในเมืองหลันเยี่ยนได้อย่างสบายๆ สองฝั่งของถนนใหญ่ในเมืองเต็มไปด้วยร้านค้า จมูกเขาได้กลิ่นหอมของซาลาเปาเนื้อลอยมา ชวนให้น้ำลายไหล ท้องของหลินมู่อวี่ส่งเสียงร้อง จ๊อกๆ ฉู่เหยาอดหัวเราะไม่ได้ “หิวแล้วหรือ”“อืม” เขาพยักหน้าอายๆ “ก็กลิ่นซาลาเปานี่มันหอมมากเลยนี่นา!”ฉู่เหยายิ้ม “ไม่ต้องรีบร้อน ถึงโรงเตี๊ยมเมฆขาวก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ”หลัวเลี่ยที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มพูด “หากพูดถึงซาลาเปา ซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในเมืองหลันเยี่ยนก็ต้องเป็นซาลาเปาเนื้อวัวดอกอินของโรงเตี๊ยมเมฆขาว อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะได้ชิมแล้ว อาจจะประมาณค่ำๆ หน่อย ท่านผู้บัญชาการจะมาหาพวกเจ้า ข้าจะจัดการที่พักให้พวกเจ้าก่อนก็แล้วกัน”“อืม ขอบคุณใต้เท้าหลัวเลี่ยมาก”“ไม่ต้องเกรงใจ พวกเจ้าคือสหายของท่านผู้บังคับบัญชา ก็นับว่าเป็นสหายของข้าหลัวเลี่ยเช่นกัน สมควรแล้ว”……เพียงครู่เดียวก็มาถึงโรงเตี๊ยมเมฆขาว โรงเตี๊ยมมีทั้งหมดสามชั้น ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย แต่ก็จัดว่าไม่เลวแล้ว อย่างน้อยกลิ่นหอมของซาลาเปาเนื้อในโรงเตี๊ยมก็เพียงพอที่จะดึงดูดหลินมู่อวี่ไว้ได้หลัวเลี่ยจัดการห้องพักที่ติดกันสองห้องให้พวกเขา จากนั้นล้วงเหรียญทองออกมาหนึ่งเหรียญเลี้ยงอาหารพวกเขาสองคนหลังจากนั้นไม่นาน ซาลาเปาสองเข่งก็ถูกยกมาที่โต๊ะ ด
