าได้มีความยินดีไม่ ตรงกันข้ามกลับระแวดระวังขึ้นมา เขามิอาจเชื่อได้ว่าลวี่หยางมีน้ำใจยอมมอบข่าวนี้เพราะความหวังดี
กับดัก! ต้องเป็นกับดักแน่!
ในใจอั้งเซียวแฝงทั้งความสงสัยและความหวาดระแวง —ขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ที่ฝึกฝนธารน้ำยืนยาว ช่างพอดีกับความต้องการของข้าเกินไป หรือว่ามีผู้ใดล่อข้าอยู่?
“ตูม!”
เสียงดังสนั่น ลวี่หยางปิดผนึกเศษถ้ำสวรรค์อีกครั้ง มิได้เอ่ยสนทนากับอั้งเซียวต่อ ปล่อยให้เขาจมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านไปเอง
ส่วนข่าวที่ลวี่หยางมอบให้ — ก็หมายถึงเจินเหรินบรรพกาล มู่ฉางเซิง นั่นเอง
นี่ไม่ถือเป็นการหลอกลวงอั้งเซียวเสียทีเดียว เพราะมู่ฉางเซิงถูกบรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ขว้างเข้าแดนลับหลอมวิชา และยังมิได้ถูกยมโลกชำระล้างวิชาเทพทั้งสิ้น
หากอั้งเซียวสามารถได้มู่ฉางเซิงไปจริง ก็คงมีหวังที่จะอาศัยสิ่งนี้กระตุ้นธารน้ำยืนยาวได้
เพียงแต่หากเป็นเช่นนั้น เกรงว่าอาจดึงดูดสายตาของบรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ให้จับจ้องมา แต่สำหรับลวี่หยางแล้วหาได้ใส่ใจไม่ กลับอยากให้พวกเขาห้ำหั่นกันเสียด้วยซ้ำ
คิดถึงตรงนี้ เขายกมือคลึงหว่างคิ้ว รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
ติดต่อกับอั้งเซียว ต้องมีสติรอบด้านถึงแปดร้อยดวง ไม่มีคำไหนเป็นความจริง ทุกถ้อยล้วนหยั่งเชิง โอกาสก็เป็นเพียงเบ็ดล่อ
หากไม่ใช่เพราะตนมีประสบการณ์โชกโชน เกรงว่ากางเกงในยังอาจถูกสัตว์เฒ่าตนนั้นล่อลวงเอาไปได้
ครั้นเพียงพริบตา ลวี่หยางก็นำเอาความรู
