้ความสามารถธาตุดินจี่ที่อั้งเซียวส่งมาออกมา เนื้อหาที่อยู่ในนั้นดูเผิน ๆ ช่างสมเหตุสมผลนัก แต่ย่อมซ่อนกลไกสังหารเอาไว้แน่
โชคยังดีที่เขามีวิธีรับมืออยู่แล้ว
ราชสำนักเต๋าแห่งเจียงตง
ลวี่หยางร่างแท้ดึงจิตสำนึกกลับคืนมา ก่อนจะสะบัดธงหมื่นวิญญาณแล้วหยิบสังข์ธรรมบัญชาสมุทรที่จ้าวมังกรเคยมอบให้ขึ้นมา จากนั้นเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว
“ท่านปู่…”
ครู่หนึ่งสังข์ธรรมบัญชาสมุทรก็สั่นไหวเล็กน้อย
คลื่นจิตหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้า — หาใช่ผู้ใดอื่น หากแต่เป็นจ้าวมังกรเฒ่าเสียงทรงอำนาจดังก้องขึ้นในบัดดล “เกิดอันใดขึ้น? ตูฮ่วน…เรียกข้ามาด้วยเหตุอันใด?”
“กราบทูลท่านปู่!”
ลวี่หยางหยิบความรู้ความสามารถธาตุดินจี่ของตนออกมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนว่า “ก่อนหน้านี้ ผู้ลึกลับที่เคยบอกข้าเรื่องวิถีเทพธูปเทียนและพิกัดของภพสวรรค์ได้ปรากฏตัวอีกแล้ว!”
“ครั้งนี้เขามอบสิ่งนี้ให้หลาน”
“แม้ว่าหลานในยามนี้กำลังจะทะลวงระดับ จึงต้องการความรู้ความสามารถนี้อย่างแท้จริง แต่ก็เกรงว่าในนั้นจะมีปัญหา จึงเชิญท่านปู่มาตัดสิน”
“…โอ้?”
จ้าวมังกรเฒ่าฟังแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนทอดสายตามองความรู้ความสามารถที่ลวี่หยางสลักไว้ด้วยจิตเทวะ ในบัดดลก็สัมผัสได้ถึงมหาพลังที่คุ้นเคย
นี่มัน… อุปสรรคแห่งญาณรู้!?
จ้าวมังกรเฒ่าถึงกับชะงักทันที ในสมองก็พลันแล่นถึงภาพเมื่อครู่อั้งเซียวปรากฏตัว แล้วจู่ ๆ ก็หันมามองตนหนึ่งครั้งอย่างไร้เหตุผล
ตอนนั
