องพวกเราไม่เป็นอะไร กินอะไรกันก่อนเถอะ ร่างกายเจ้าบาดเจ็บ พรุ่งนี้พวกเราค่อยออกเดินทาง เป็นยังไง”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “อือ พี่ฉู่เหยาว่าอย่างไรก็อย่างนั้นเถอะ!”
“ได้!”
กินอาหารเข้าไปอุ่นร่างกายแล้ว หลินมู่อวี่ก็นั่งพิงผนังหินโคจรปราณรักษาอาการบาดเจ็บ จากนั้นเขาปรุงโอสถฟื้นฟูแล้วดื่มลงไปเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายใน ร่างกายบาดเจ็บสาหัสมาก ต้องบำรุงเยียวยาขนานใหญ่ ไม่เช่นนั้นถ้าเหลืออาการบอบช้ำหรือพิการละก็จบเห่เลย สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ยังมีสิ่งใดล้ำค่าไปกว่าร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงอีกเล่า
คืนนี้ไม่ได้ฝึกพลังมากเกินไป หลักๆ ก็เพื่อฟื้นฟูร่างกายจากอาการบาดเจ็บ
หลินมู่อวี่พิงกำแพงหิน ในหัวของเขากลับคิดถึงแต่ประสบการณ์ที่ประสบมาในช่วงหลายวันนี้ ตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ ดูเหมือนว่าการฆ่าคนกับการถูกคนตามฆ่านี่แทบจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เขาต่อต้านการฆ่าคนจากใจจริง ทว่าตอนนี้มีศพสองศพนอนอยู่ไม่ไกล ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะรู้สึกเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
แล้วก็กลับมานึกถึงถังเสี่ยวซี องค์หญิงน้อยผู้งดงามและใจดีกำลังทำอะไรอยู่นะ หากทราบว่าตนกลายเป็นผู้ร้ายอุกฉกรรจ์ร้ายของจักรวรรดิไปแล้ว นางจะมีท่าทางอย่างไร
ทันใดนั้นในหัวของเขาก็ปรากฏภาพใบหน้านอนหลับใต้แสงจันทร์ของถังเสี่ยวซี ความงดงามและเงียบสงบนั้น นางน่าจะเป็นหญิงสาวที่งามที่สุดที่เขาเคยพบในชีวิตนี้แล้วล่ะ
บาดแผลปวดแสบขึ้นมานิดหน่อย เขาเริ่มหยุดความ
