คิดแล้วนอนหลับ ปราณในร่างของเขาแทบจะหมดเกลี้ยงตอนที่ต่อสู้ ต้องรีบฟื้นฟูร่างกายให้เร็วที่สุด ใครจะไปรู้ว่าหนทางข้างหน้านั้นจะมีอันตรายขนาดไหนรอตนอยู่
พริบตาเดียวก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว ในป่าลึกไกลออกไปเหมือนมีเสียงหอนของหมาป่าวายุดังลอยมา
หลินมู่อวี่สะดุ้งตื่นจากฝันทันที รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่กัดฟันแล้วบังคับให้ตัวเองหลับต่อ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็นอนไม่หลับ
……
ในขณะเดียวกันที่ป่าล่ามังกร
กองไฟในหุบเขากำลังมอด ทุกคนหลับกันเกือบหมดแล้ว มีเพียงองครักษ์เจ็ดแปดนายที่ยังถือดาบและสัปหงกอยู่ใต้ต้นไม้ พวกเขาเข้ามาในป่าล่ามังกรได้หลายวันแล้ว แต่ก็ไม่มีข่าวคราวของหลินมู่อวี่เลย ความจริงทุกคนอยากกลับไปเสวยสุขที่เมืองหลวง เพียงแต่องค์หญิงน้อยจอมเอาแต่ใจผู้นี้ไม่ยอมกลับเท่านั้นเอง
เปลวไฟพลิ้วไหวส่องประกายบนใบหน้างดงามของหญิงสาว
ถังเสี่ยวซีนอนอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ ผ้าห่มขนสัตว์นั้นพันรอบร่างงาม นางตัวสั่นน้อยๆ จากความหนาว อากาศกลางดึกในคืนฤดูใบไม้ร่วงเย็นมาก ชัดเจนว่าผ้าห่มขนสัตว์ผืนเดียวป้องกันความหนาวไม่ได้
ถังเสี่ยวซีค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทลุ่มลึกดั่งอัญมณีชวนให้น่ามอง นางมองดวงดาวที่ทอเต็มท้องฟ้า อยู่ๆ ก็รู้สึกหนาวเหน็บ หัวใจก็เจ็บราวกับถูกมีดทิ่มแทง นางสะอื้นออกมาเงียบๆ น้ำตาคลอเบ้า แล้วพึมพำออกมาเบาๆ “มู่มู่…เจ้าอยู่ที่ไหน อย่าตายนะ เจ้าต้องรอข้าก่
