นเยี่ยนได้ พี่ฉู่เหยา พวกเราต้องเข้าไปในป่าล่ามังกรไหม”
“ต้องเข้า!”
ฉู่เหยาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มพูด “ประกาศจับของพวกเรามาจากมณฑลชางหนาน คนที่ตามฆ่าเราส่วนใหญ่ก็มาจากมณฑลหนานชางเช่นเดียวกัน แต่เมืองหลันเยี่ยนเป็นเมืองศูนย์กลางจักรวรรดิ ไม่อยู่ภายใต้อำนาจปกครองของมณฑลใดๆ ทหารรับจ้างเร่ร่อนพวกนั้นที่ตามฆ่าเราคงจะเกรงกลัว อย่างน้อยคงไม่ฆ่าคนอย่างบ้าบิ่นเปิดเผยแบบนั้น”
“อย่างนั้นก็ดี เรากินข้าวเสร็จแล้วรีบออกเดินทางไปป่าล่ามังกรกันเถอะ”
“อือ!”
เพื่อลดการฆ่าคนให้น้อยที่สุด หลินมู่อวี่เลือกหลบหนีโดยใช้เส้นทางที่มีคนอยู่เบาบางประปราย เช่นนี้ผ่านไปแล้วสองวันจึงไม่ได้พบเจอผู้ใด และไม่เจอกับพวกทหารรับจ้างอีกด้วย
ช่วงเที่ยง สิ่งที่ทำให้อิ่มท้องนั้นเรียบง่ายเป็นอย่างมาก ยังคงเป็นน้ำแกงเนื้อ แต่ฉู่เหยากลับมองไปยังลำธาร ท่าทางดูไม่สบายใจ
“เป็นอะไรไปเหรอ” หลินมู่อวี่ถามยิ้มๆ
ฉู่เหยาขมวดคิ้วน้อยๆ พูด “อาอวี่ เราหนีตายกันมาหลายวันขนาดนี้ ข้ายังไม่ได้อาบน้ำเลยสักครั้ง…”
“เรื่องนี้เองหรอกเหรอ…” หลินมู่อวี่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาเป็นผู้ชาย เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์แห่งความเป็นความตาย ไม่เคยคิดถึงเรื่องกลิ่นตัว แต่ฉู่เหยาเป็นหญิง นางไม่เหมือนเขาที่ไม่พิถีพิถันอะไร
“เช่นนั้นพี่ฉู่เหยาท่านไปอาบน้ำเถอะ ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่” เขาพูด
ฉู่เหยาพยักหน้ายิ้มรับ “ข้าจะไปอาบตรงทางนั้น แล้วจะรีบกลับมา”
“ตกล
