ง หากเจออันตรายก็ตะโกนเรียกข้าล่ะ”
“อือ”
หลินมู่อวี่จัดการอุ่นน้ำแกงในหม้อต่อ ด้านฉู่เหยาก็หอบเสื้อผ้าที่จะผลัดเปลี่ยนเดินไปอาบน้ำ
น้ำแกงหอมขึ้นเรื่อยๆ ในหม้อนั้นยังคงเป็นเนื้อกวางเหมือนเดิม
จากนั้นไม่นานกระเพาะของหลินมู่อวี่ก็ร้องจ๊อกๆ ไม่หยุด ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่ว่าจะแอบขโมยกินเนื้อดีหรือไม่นั้น จู่ๆ เสียงร้องของฉู่เหยาก็ดังลอยมาจากทางเนินเล็กๆ อีกฝั่ง
เกิดเรื่องแล้ว!
หลินมู่อวี่คว้ากระบี่ขึ้นอย่างรวดเร็วพุ่งออกไป ฝีเท้าดาวตกทำให้เขาพุ่งออกไปราวกับลมพายุ ทะยานข้ามไปถึงเนินเขา ร่างขาวเนียนราวหิมะของฉู่เหยาที่อยู่กลางลำธารก็ปรากฏให้เห็นเบื้องหน้า นางหันหลังให้หลินมู่อวี่ ตีสายน้ำจนแตกกระเซ็นพลางถอยหลังไป ส่งเสียงตะโกนลั่น “ออกไปนะ ออกไป!”
มีบางอย่างอยู่ในน้ำ!
หลินมู่อวี่ก้าวเท้าพุ่งตัวลงไปในน้ำ ประกายกระบี่เคลื่อนผ่าน กลิ่นอายเย็นเยียบของกระบี่จ้วงแทงทะลุผ่านน้ำที่แตกกระเซ็นนั่น ทันใดนั้นเลือดก็พุ่งกระจายออกมา ถัดมาร่างของงูน้ำที่ขาดเป็นสองท่อนก็ลอยขึ้นมา หลินมู่อวี่ตกตะลึง งูน้ำตัวนี้ถึงแม้จะมีขนาดใหญ่กว่างูน้ำทั่วไปมาก แต่…ก็ไม่ได้เป็นอันตรายนี่นา
ที่ด้านหลัง ฉู่เหยากอดเขาไว้แน่น หวาดกลัวจนตัวสั่น “มัน…ตายหรือยัง”
“ตายแล้วล่ะ…” หลินมู่อวี่รู้สึกอยากจะร้องไห้ “พี่ฉู่เหยา นี่แค่งูธรรมดาเท่านั้นเอง ไม่ใช่สัตว์วิญญาณเลยด้วยซ้ำ ท่าน…ท่านเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปฐพีชั้นที่หนึ่ง ทำไม
