ถึงมาตกใจเพราะงูแค่นี้ล่ะ”
ฉู่เหยาเม้มปาก กระเง้ากระงอด “ข้า…ข้ากลัวสัตว์ที่กระดุกกระดิกแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ข้ากลัวงูที่สุด ดังนั้น…ดังนั้นพอกลัวขึ้นมา แม้แต่ปราณยุทธ์ข้าก็ลืมจนหมดสิ้น”
ขณะที่พูด ใบหน้าน่ารักก็แดงขึ้นมา “อาอวี่ ข้าไม่ได้สวมเสื้อผ้า…”
“ข้ารู้น่า เห็นแล้วล่ะ…”
“อะไรนะ เจ้าเห็นแล้ว?”หัวใจดวงน้อยของฉู่เหยาเต้นโครมครามอย่างไม่เอาไหน
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้ม “ด้านหลังพี่ฉู่เหยายังคงงดงาม ด้านหน้าข้าคงไม่ต้องมองแล้ว ท่านย่อตัวลงในน้ำเสีย ข้าจะไปแล้ว ท่านก็รีบกลับมากินข้าวก็แล้วกัน”
“อือ”
ฉู่เหยาค่อยๆ ย่อตัวลงในน้ำ หลังจากหลินมู่อวี่กระโดดวูบหนึ่งก็หายข้ามเขาไป ไม่หันหลังกลับมามอง
“เจ้าเด็กโง่…”
ฉู่เหยามองเงาด้านหลังของเขา นางไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกดีใจหรือว่าผิดหวังกันแน่
หลังจากนั้นไม่นาน ฉู่เหยาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเดินกลับมา ผมสั้นนั้นยังคงมีน้ำหยดลงมาเป็นสาย หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นมองแล้วหัวเราะ “พี่ฉู่เหยาเป็นสาวงามหยดย้อยที่แท้จริง!”
ฉู่เหยาหน้าแดง “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”
“รีบกินเถอะ มิเช่นนั้นสาวงามจะหิวจนกลายเป็นยายแก่”
“อยากโดนตีหรือไง เจ้าเด็กบ้า…” ฉู่เหยาเขินอายไม่หยุด
ทั้งสองแบ่งอาหารกันกินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จัดการเก็บกวาดสถานที่ แล้วรีบออกเดินทางทันที เนื่องจากมีม้าสองตัว ดังนั้นความเร็วในการเดินทางจึงเพิ่มขึ้นไปด้วย
หลังจากนั้นหนึ่งวัน ก็
