“ใต้เท้า…ทหารของค่ายเฟยฉี (ค่ายม้าเร็ว) พบศพเจ็ดเทพยุทธ์กวานหยางกับเย่เหลียงในป่าสัตตะดารา ลักษณะการตายของกวานหยางคล้ายคลึงกับฮว๋าเทียนเป็นอย่างมาก ส่วนเย่เหลียงถูกพิษและถูกตัดคอ ม้าศึกและอาวุธของเขาถูกชิงไปจนหมด”
“ไอ้พวกสวะ ไอ้พวกสวะ!”
หูเถี่ยหนิงใบหน้าหวาดกลัว สูดหายใจเข้าไม่หยุด ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า “ค่ายเฟยฉียังไล่ตามอยู่หรือไม่”
“ขอรับ แต่ระหว่างทางต้องเจอกับการจู่โจมของสัตว์วิญญาณอยู่หลายครั้ง ทำให้สูญเสียกำลังทหารและม้าไปจำนวนหนึ่ง”
“เสียกำลังไปทั้งสิ้นเท่าใด”
“สามร้อยนายขอรับ…พวกเขาเจอกับงูหลามยักษ์ที่อายุอย่างน้อยสี่พันปีเข้าตัวหนึ่ง…”
“บัดซบ!”
หูเถี่ยหนิงตบโต๊ะอย่างเดือดดาลอีกครั้ง “ถ้าฆ่าหลินมู่อวี่ไม่ได้ ข้าหูเถี่ยหนิงไหนเลยจะยังกล้าเป็นผู้ว่าการมณฑลได้อีก! จงรีบทำหนังสือรายงานไปยังแม่ทัพเซี่ยงอวี้ทันที ให้เขาตรึงกำลังนอกเมืองหลันเยี่ยนให้แน่นหนา ทันทีที่จับหลินมู่อวี่ได้ก็ให้จัดการได้ทันที!”
“ขอรับ…”
……
วันที่เก้าของการหลบหนี ป่าสัตตะดารา
ที่ข้างลำธารน้ำใสสะอาดแห่งหนึ่ง ฉู่เหยากำลังซักเสื้อผ้าที่เปลี่ยนออกมา ส่วนหลินมู่อวี่ก็กำลังให้อาหารม้า พลางกางแผนที่ดูสัญลักษณ์บนนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ย “แผนที่นี้…ข้าดูไม่ค่อยจะเข้าใจนัก แต่พวกเราน่าจะอยู่ห่างจากเขตเมืองหลันเยี่ยนไม่ไกลแล้ว อย่างมากใช้เวลาเดินทางหนึ่งวัน ก็สามารถเข้าเขตป่าล่ามังกรที่อยู่รอบนอกเมืองหลั
