วเฟิงไกลแค่ไหนแล้ว แต่อย่างน้อยก็แน่ใจได้ว่าห่างไกลมาก พวกทหารรับจ้างจั๋วเฟิงไล่ตามมาไม่ทันแน่นอนความเจ็บปวดที่ไหล่แล่นเข้ามา หลินมู่อวี่บังคับม้าให้ช้าลง เปิดดูบาดแผล หอกของสิงหลันแทงเกือบทะลุไหล่ เขาบาดเจ็บสาหัสมากฉู่เหยาเห็นก็รู้สึกปวดใจอย่างมาก จึงฉีกเศษผ้าจากกระโปรงออกมา ช่วยพันแผลให้เขา ส่วนไหล่ของฉู่เหยาก็ถูกหมาป่าวายุกัดเป็นรูมีเลือดออกมานั้น นางใช้ปากกัดปลายผ้าด้านหนึ่งไว้ แล้วพันแผลให้ตนเอง ทำให้หลินมู่อวี่อดรู้สึกละอายไม่ได้ หลายวันมานี้ ฉู่เหยาเปลื่ยนจากหญิงสาวเก็บสมุนไพรผู้อ่อนโยนกลายมาเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วจริงๆระหว่างพันแผลอยู่นั้น ฉู่เหยาก็เงยหน้ามองเขา ยิ้มบางๆ “มีอะไรเหรอ”“ไม่มีอะไร” เขารีบเบือนหน้าออกไปฉู่เหยาขำ “เด็กโง่”ถึงแม้จะรู้สึกว่าตนเองถูกด่า แต่หลินมู่อวี่กลับบังเกิดความอบอุ่นอยู่ในใจ……ห่างออกไปจากป่าสัตตะดาราร้อยลี้ป่าล่ามังกรเป็นป่าทึบที่ล้อมรอบเมืองหลวงหลันเยี่ยน ในป่าล่ามังกรเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายนานาชนิด เป็นแดนสวรรค์ในฝันของผู้ฝึกยุทธ์ทุกคน แต่ป่าแห่งนี้ถูกทหารของจักรวรรดิรักษาไว้อยู่ มีเพียงผู้ฝึกตนที่ได้รับอนุญาตหรือชนชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถเข้าไปแสวงหาสัตว์วิญญาณที่ตนต้องการในป่านี้ได้“กรับๆ กรับๆ…”เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นทำลายความเงียบสงบของป่าล่ามังกร ขบวนทหารม้ากว่าร้อยนายกำลังวิ่งมาตามเส้นทางเล็กในป่าแห่งนี้ ที่อยู่หน้าสุดคือสาวน้อยงดงามในชุดคลุมสีแด
