่เหลียงเป็นตระกูลที่ดี พ่อของเขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ไม่น่าจะเป็นคนที่จะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเงินแสนเหรียญทองหรอก”
“เรื่องนี้ก็พูดยาก ความปรารถนาแต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกัน”
หลังจากนั่งลงกันแล้ว หลินมู่อวี่ก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น “พี่ฉู่เหยา รีบกินเถอะ กินเสร็จพวกเราเดินทางกันต่อ ต้องรีบออกจากที่นี่”
“เอ๋?”
ฉู่เหยาชะงัก “พวกเราจะเดินทางตอนกลางคืนงั้นหรือ”
“อืม ต้องสลัดเจ้าเหยี่ยวตัวนี้ทิ้ง ไม่เช่นนั้นข้ารู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ตลอด”
“งั้นก็ได้…”
ฉู่เหยาตักน้ำแกงใส่เนื้อเยอะๆ ให้เขา หลินมู่อวี่ก็ไม่ได้สนใจว่ามันจะร้อนเกินไป เขารีบยัดเข้าปาก จากนั้นก็เก็บข้าวของลงย่าม มองฉู่เหยาซดน้ำแกงจนเสร็จ ก็ดับไฟแล้วออกเดินทาง
แต่ว่าเดินทางออกไปได้ไม่ไกล จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังมากจากด้านหลัง
“ท่าจะไม่ดี มันมาแล้ว!”
เขารีบทิ้งย่าม ชักกระบี่ออกมา และในตอนนี้เองก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้นมา ตอนที่หลินมู่อวี่รีบพลิกตัวหลบนั้น ก็สายไปเสียแล้ว “ฉึก” ลูกธนูเหล็กดอกหนึ่งทะลุหน้าอกเขาไปถึงด้านหลัง
“อาอวี่!”
ฉู่เหยาเสียงสูงเป็นพิเศษ นางเห็นหลินมู่อวี่ถูกลูกธนูยิงทะลุอก เลือดไหลทะลักออกมาตามหัวลูกศร
“อย่าขยับ หมอบลง”
หลินมู่อวี่กลั้นความเจ็บปวด แต่กลับสงบเยือกเย็น มือกดไหล่ของฉู่เหยาไว้ ให้นางอยู่ในพุ่มไม้
เสียงฝีเท้าม้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามด้วยลูกธนูอีกสองดอก แต่กลับพุ่งเข้าไปในป่าทั้งหมด
เขาคาดการณ์ได้ถูกต
