อนตัวได้แล้วหลินมู่อวี่จับลูกธนู ค่อยๆ ดึงมันออกมา เจ็บจนแทบจะหมดสติ ฉู่เหยามองเขาน้ำตาคลอเบ้า รีบใช้โอสถสมานแผลเกรดหนึ่งเทใส่บาดแผลตรงหน้าอกและที่หลัง แต่หลินมู่อวี่มองดูข้างในร่างตัวเอง พบว่าปอดของตัวเองถูกยิงทะลุ ทำให้หายใจลำบากขึ้นมา ต้องรีบจัดการคู่ต่อสู้โดยเร็วเขากุมมือฉู่เหยาไว้ พูดด้วยเสียงเบา “ใช้สายลมเมามาย ข้าจะออกไปดึงความสนใจมัน”“ไม่ได้นะ!”ฉู่เหยายังอยากจะพูดต่อ แต่เห็นหลินมู่อวี่ลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปไกลๆ เย่เหลียงยังดูเป็นชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงสามสิบปี ธนูแกะสลักแขวนอยู่ที่หลังของเขา ลูกธนูไม่อยู่ หลินมู่อวี่จึงวางใจได้เยอะ ที่ด้านหลังของเขา ฉู่เหยาเปิดจุกขวดโอสถสายลมเมามายออก ยาพิษที่ไร้สีไร้กลิ่นก็ตลบอบอวลออกมาอย่างเงียบๆ ทันที“เจ้าก็คือหลินมู่อวี่?”ภายใต้แสงจากเปลวเพลิง ใบหน้าของเย่เหลียงมีความดื้อรั้นและยิ่งสโย เขายิ้ม “ดูแล้วก็แค่เด็กอ่อนแอคนหนึ่ง แค่เด็กอย่างเจ้า จะสังหารเจ้าดาบใหญ่กวานหยางได้อย่างไร”หลินมู่อวี่คับแค้นอยู่ในใจ หากไม่ใช่เพราะธนูลอบกัดของเจ้ายิงข้าบาดเจ็บ ข้าก็จะฆ่าเจ้าด้วยเหมือนกันแต่ตอนนี้เขาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด อีกฝ่ายเป็นถึงปราชญ์สงครามระดับห้าสิบเอ็ด แต่เดิมพลังก็เหนือกว่าอยู่แล้ว อีกอย่างตนเองก็ได้รับบาดเจ็บหนัก แผนเดียวที่จะเอาชนะได้ก็คือพิษของสายลมเมามายแล้วล่ะ!“แกเป็นใคร ถึงกล้าลอบกัดผู้อื่น ไร้ยางอายเสียจริง” เขาพยายามถ่วงเวลาเย่เ
