ด้ง่าย พอเป็นแบบนี้จึงจำเป็นต้องหาสถานที่อย่างหนองน้ำหรือถ้ำ โดยปกติในถ้ำมักจะมี “เจ้าของ” แล้ว ความสามารถในการมองเห็นของสัตว์ป่าตอนกลางคืนนั้นดีกว่ามนุษย์มาก หลินมู่อวี่รู้ตัวเองดี หากไม่ใช่สถานการณ์บีบบังคับ เขาจะไม่ต่อสู้กับสัตว์ร้ายเหล่านี้ตอนกลางคืนเลย
“ตรงนี้แหละ เดินไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
เขาเงยหน้ามองไปยังที่ไกลๆ ตรงนั้นมีเสียงหอนของหมาป่าดังลอยมาเป็นระลอก เกิดไปดึงดูดหมาป่ามาทั้งฝูงคงจะไม่ค่อยดีเท่าไร หมาป่าวายุในป่าสัตตะดาราส่วนใหญ่มีอายุต่ำกว่าหนึ่งพันปี หากสู้ตัวต่อตัว หลินมู่อวี่ฆ่ามันได้สบาย แต่ถ้าพวกมันมาทั้งฝูงละก็ เกรงว่าตนกับฉู่เหยาจะต้องกลายเป็นอาหารรสเลิศของพวกมันอย่างแน่นอน
คืนนี้เลือกที่พักเป็นถ้ำขนาดเล็กลึกประมาณสามเมตร ความจริงควรเรียกว่าที่ซ่อนตัวในกำแพงหินที่มีช่องเว้าเข้าไป เรียกว่าถ้ำยังไม่ได้ด้วยซ้ำ
ฉู่เหยาหากิ่งไม้แห้งรอบๆ มาทำฟืน ส่วนหลินมู่อวี่ก็ใช้น้ำสะอาดจากถุงใส่น้ำมาล้างเนื้อกวางที่ล่ามาได้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน นั่นคือสัตว์วิญญาณกวางตัวผู้ที่มีอายุเพียงห้าปี ยังไม่มีแม้แต่วิญญาณสัตว์เลยด้วยซ้ำ จึงได้แต่นำเนื้อของมันมาใช้ โชคดีที่เนื้อกวางสดนุ่ม อย่างน้อยมื้อนี้ก็ไม่ต้องอดอยากแล้ว
ทุกครั้งที่สังหารสัตว์วิญญาณ หลินมู่อวี่ไม่กล้าแล่เนื้อมันออกมามากนัก เพราะถ้าแบกน้ำหนักมากเกินไปเวลาเดินทางจะเปลืองแรงได้ง่าย และตนกับฉู่เหยาถูกตามล่าอยู่ ต้องสะสมพละก
