จะจับพวกมันทำไมเจ้าต้องไปเองด้วย ทหาร เอาตัวนางคนทรยศนั่นขึ้นมา!”
ทหารม้าสองนายนำตัวหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมาที่กำแพงเมือง นั่นคือเซียงเซียง ในเวลานี้ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ หน้าอกและแขนก็มีรอยแส้ เลือดไหลโทรมกาย
ไฟโทสะของหลินมู่อวี่พุ่งพล่าน ชี้นิ้วไปยังฮว๋าเทียนที่อยู่บนกำแพง ตะโกนด้วยความโกรธ “ฮว๋าเทียน ไอ้ชั่วช้าสารเลว เจ้าแค้นข้าก็มาสู้กับข้าสิ ทรมานหญิงรับใช้แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน!”
ฮว๋าเทียนยิ้มเรียบๆ “หลินมู่อวี่ ข้ารู้ว่าเซียงเซียงมอบร่างกายให้กับเจ้า นางเป็นผู้หญิงของเจ้า ถ้าเจ้ายังเป็นลูกผู้ชายก็ยอมให้จับกุมเสียแต่โดยดี ไม่เช่นนั้นกำแพงเมืองสูงนี่จะเป็นหลุมฝังศพของนังนี่!”
หลินมู่อวี่จับมือฉู่เหยาไว้แน่น ให้เขาทิ้งฉู่เหยาแล้วไปช่วยเซียงเซียงตอนนี้ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
เห็นหลินมู่อวี่ที่อยู่ด้านล่างกำแพงกำลังลังเลอยู่นั้น เซียงเซียงน้ำตาไหลพราก ตัวสั่นเทิ้ม ร้องไห้ไปพูดไป “คุณชาย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านยังคงไม่เชื่อเซียงเซียงใช่หรือไม่ ท่านยังไม่เชื่อว่าเซียงเซียงจะเต็มใจทำเพื่อท่านใช่หรือไม่”
หลินมู่อวี่กัดฟัน “เซียงเซียง!”
เซียงเซียงยิ้ม เป็นยิ้มที่น่าเวทนาเหลือเกิน “คุณชาย ร่างกายของเซียงเซียงไม่บริสุทธิ์ ไม่คู่ควรกับท่าน เหมือนที่คุณชายเคยพูดไว้ ชีวิตของเซียงเซียงก็ควรเลือกด้วยตัวเอง”
ฮว๋าเทียนพูดอย่างเกรี้ยวกราด “คนทรยศ พูดจาบ้าอะไร เจ้าเป็นหญิงรับใช้ของจวนเจ้
