าเมือง ชะตาชีวิตของเจ้าไปอยู่ในมือเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ทหาร ฉีกเสื้อผ้านังนี่ออก ข้าจะดูสิว่าชีวิตของมัน มันจะเลือกเองได้อย่างไร!”
ทหารองครักษ์นายหนึ่งจับเซียงเซียงไว้ “แควก” เสื้อผ้าบนตัวนางถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ
เซียงเซียงนิ่งอึ้งตกใจ ตอนที่เสื้อผ้าถูกฉีกขาด จนร่างกายเปลือยเปล่านั้น นางค่อยๆ ย่อตัวลงไป ราวกลับข้างๆ ไม่มีผู้ใด ค่อยๆ เก็บเศษผ้าขึ้นมาปิดที่ยอดอกนาง ถึงแม้จะเชื่องช้า แต่เศษผ้าไม่กี่ชิ้นนั้นก็เป็นเหมือนกับศักดิ์ศรีสุดท้ายของนาง ยอมละทิ้งทุกอย่าง แต่ไม่ยอมทิ้งศักดิ์ศรี
“ข้าเกิดมาก็มีอิสระในตัวของข้า” เซียงเซียงมองฮว๋าเทียน ในแววตาไม่เหลือความเคารพอีกต่อไป น้ำเสียงเต็มไปความสงบ
นางค่อยๆ เดินไปใกล้ขอบกำแพงเมือง อยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา พูดกับหลินมู่อวี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณชายเคยกล่าวว่า ศักดิ์ศรีนั้นควรค่าแก่การใช้ชีวิตไปช่วงชิงมา…ในเมื่อคุณชายไม่เชื่อเซียงเซียง เช่นนั้นเซียงเซียงก็จะพิสูจน์ให้ท่านเห็น!”
สายตาเย็นเยียบของฮว๋าเทียนหยุดอยู่ที่ร่างของนาง เขารู้ว่าหญิงสาวประเภทนี้รักตัวกลัวตาย เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ แม้แต่ร่างกายตัวเองก็ขายได้ ตอนนั้นเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ นางจึงมอบพรหมจรรย์ให้แก่ตนเอง พิสูจน์เรื่องนี้ได้ทั้งหมดแล้ว
ทว่าฮว๋าเทียนก็ต้องเห็นหญิงสาวที่อ่อนแอผู้นี้ก็กระโดดลงไปจากกำแพงกับตา ร่างของนางกระทบกับพื้นเสียงดัง ชีวิตเยาว์วัยจากไปในพริบตา
ฮว๋าเทียนมองเซียงเ
