ซียงที่นอนจมกองเลือดอยู่ด้านล่างกำแพง ถึงกับตัวสั่นไม่หยุด ความอับอายกลายเป็นความโกรธ ตะโกนออกมา “ทหาร ลากศพนังนี่กลับไปเป็นอาหารสุนัข!”
ด้านล่างกำแพงเมือง ฮว๋าหวันยกกระบี่ นำทหารม้าพุ่งเข้าโจมตี
หลินมู่อวี่มองศพของเซียงเซียงอยู่ไกลๆ เขายืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ราวกับมีลูกธนูนับหมื่นปักเข้าที่หัวใจ เขาค่อยๆ หันกลับไปพูดกับฉู่เหยาว่า “พี่ฉู่เหยา ท่านรีบหนีเข้าไปในป่าสัตตะดารา ข้าจะรีบตามไป ฝีเท้าดาวตกรวดเร็ว ข้าไล่ตามท่านทันแน่นอน ท่านอยู่ที่นี่จะเป็นตัวถ่วงข้าเปล่าๆ ”
ฉู่เหยารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง พลังของตนเองด้อยกว่ามากเหลือเกิน
“อือ เจ้ารีบตามมาแล้วกัน”
ท้องฟ้ามีฝนตกปรอยๆ ฉู่เหยาวิ่งสุดแรงเข้าไปในป่าสัตตะดาราท่ามกลางสายฝน จมูกรู้สึกแสบหน่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำฝนหรือน้ำตา นางรู้ว่าหลินมู่อวี่ต้องการแก้แค้นให้เซียงเซียง แต่นางก็รั้งเขาไม่ได้ ทำได้เพียงภาวนาอยู่ในใจ ภาวนาให้เขามีชีวิตรอดกลับมาให้ได้
พลังจู่โจมของทหารม้าน่ากลัวมาก โดยเฉพาะทหารม้าเมืองหยินซานที่สวมชุดเกราะเหล็กทั้งตัว พลังจู่โจมแบบนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
หลินมู่อวี่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เมื่อม้าศึกของฮว๋าหวันอยู่ห่างจากตนเองประมาณสิบเมตร เขาจึงปล่อยหมัดออกไป เสียงระเบิดดังขึ้นในอากาศ ม้าศึกของฮว๋าหวันตกใจร้องและคุกเข่าลงบนพื้น ทำให้เจ้าเมืองน้อยพลิกตกลงจากหลังม้า แต่ฝีมือของฮว๋าหวันก็จัดว่าไม่ธรรมดา จังหวะที
