“คุกเข่า!”น้ำเสียงเย็นชาของหลินมู่อวี่ดังขึ้น กระแทกข้อพับเข่าจากด้านหลังจนฮว๋าหวันต้องคุกเข่าลงกับพื้น เงยหน้ามองผู้เป็นบิดาที่อยู่บนกำแพงเมือง ด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อ “ท่านพ่อ…”ฮว๋าเทียนเหมือนสมองระเบิด เขาไม่เคยคิดเลยว่าบุตรชายจะอ่อนแอถึงเพียงนี้“ปล่อยเจ้าเมืองน้อยซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”ฮว๋าเทียนตะโกนลงมาจากกำแพงเมือง พลังของเขาถึงขั้นปรมาจารย์สงครามระดับสี่สิบเจ็ดแล้ว ในมือถือทวนยาว ใบหน้าโกรธเกรี้ยว คำรามออกมา “หลินมู่อวี่ เจ้าเป็นแค่ชาวบ้านชั้นต่ำ สังหารชนชั้นสูงต้องโดนประหารทั้งตระกูล ปล่อยลูกข้าซะ แล้วข้าจะไม่เอาความ ปล่อยเจ้ากับฉู่เหยาไป!”ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ขนตาของหลินมู่อวี่เต็มไปด้วยน้ำฝน แต่ดวงตาใต้ขนตาคู่นั้นกลับมีประกายแห่งความเย็นชา จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา “ปล่อยพวกข้างั้นหรือ ฮว๋าเทียน วันนี้เจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่ เจ้าไม่รู้หรือไง”ฮว๋าเทียนตะคอกกลับ “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร คิดจะสังหารข้า อวดดีเกินไปแล้ว เจ้าเดรัจฉาน!”หลินมู่อวี่ตวัดกระบี่เบาๆ ตัดเส้นเลือดใหญ่ตรงคอของฮว๋าหวันขาด เลือดแดงพุ่งออกมา ฮว๋าหวันล้มลงกับพื้นทันที สองมือกดบาดแผลไว้ แต่ไหนเลยจะปิดอยู่ เลือดและน้ำฝนผสมผสานกัน พุ่งกระจายไปรอบๆ ชีวิตไหลออกไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็กลายเป็นศพนอนคว่ำอยู่ที่พื้น“อ๊ากกก…”ฮว๋าเทียนราวกับกลายเป็นสัตว์ร้าย พุ่งเข้าใส่หลินมู่อวี่ด้วยร่างที่เต็มไปด้วยกระแสอสนี “เจ
