ถูกหนิงเต้าหรงได้ยินเข้าจนได้ เขารีบพลิกตัวกลับทันที คำรามเสียงต่ำ “นั่นใคร”
“ข้าเอง” หลินมู่อวี่ตอบเสียงเรียบ
หร่วนหรูอวี้กรีดร้อง หลินมู่อวี่โถมตัวฟันกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง ฝีเท้าดาวตกบวกกับความเร็วของพิฆาตอสนีบาตนั้นรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง หนิงเต้าหรงไม่ทันตั้งรับก็ถูกโจมตีเข้าให้ แขนขวาของเขาถูกฟันขาดกลาง เลือดสาดกระเซ็น จนมองเห็นถึงกระดูกสีขาว แต่เขาเป็นชายชาติทหาร จึงเพียงคำรามเสียงต่ำออกมา
“หลินมู่อวี่ เจ้าบ้าไปแล้ว เหตุใดถึงมาลอบทำร้ายข้า!”
หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเรียบ “อาจารย์ของข้าฉู่เฟิง ถูกเจ้าใช้ทวนเล่มนี้แทงเข้าที่หัวใจใช่หรือไม่ เสียดายที่เจ้าไม่ได้ทำบาดแผลเหวอะหวะไว้ แกล้งทำเป็นถูกลูกธนูปักที่หน้าอกไม่กี่แผล แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคราบเลือดของศพอื่นๆ นั้นแห้งไปเกือบวันแล้ว ลูกธนูของเจ้าก็ยังไม่ถอนออกมา จะว่าไป เจ้านี่ก็ช่างโง่เง่าเสียจริง! อีกอย่าง เจ้าลองก้มลงมองที่หน้าอกของตัวเองสิ ไหนล่ะบาดแผล ไอ้เดรัจฉาน เจ้าฆ่าท่านปู่ฉู่เฟิงของข้า แล้วคิดว่าจะปิดบังได้อย่างนั้นหรือ วันนี้ข้าจะให้เจ้าล้างหนี้ด้วยเลือด!”
หนิงเต้าหรงแผดเสียงด้วยความโมโห “ข้าเป็นแม่ทัพรักษาการณ์แห่งเมืองหยินซาน เจ้ากล้าฆ่าข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่าผู้ร้ายคนนี้ซะ!”
ด้านนอกประตู ทหารเปิดประตูกรูกันเข้ามา
แต่หลินมู่อวี่นั้นเร็วกว่า ทันทีที่เขาแบมือซ้ายออก วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าเขียวก็ปรากฏออกมา เถาวัลย์ของน้ำเต้าทะลุขึ้นม
