็ถูกใบมีดบาดเข้านิดหน่อยก่อน ความปวดแสบปรากฏขึ้นทันที เลือดสดๆ ไหลออกมา นิ้วชี้ถูกบาดเป็นแผลยาว“โชคดีที่เจ้าเป็นนักปรุงโอสถ มีโอสถสมานแผลเหลือเฟือ” ชวีฉู่ยืนหัวเราะอยู่อย่างมีความสุขในความทุกข์ของผู้อื่นหลินมู่อวี่ไม่มีอารมณ์ต่อล้อต่อเถียงกับอาจารย์ผู้ไร้มนุษยธรรมผู้นี้ จึงหยิบโอสถสมานแผลขึ้นมาทา จากนั้นก็ลองรับมีดบินอยู่สิบกว่าครั้ง ครั้งที่สองเขารับไม่ได้และมีดบินพุ่งผ่านเขาไป แต่ครั้งอื่นๆ เขารับได้หมดทุกครั้ง เขาเริ่มจับเทคนิคเบื้องต้นในการรับมีดบินได้แล้ว ฉะนั้นขั้นต่อไปก็คือเรียนรู้วิถีของมีดตอนที่มันวกกลับมาหลังจากที่ฟันโดนเป้าหมาย ซึ่งยากกว่าเดิมมากดึกมากแล้ว มือข้างซ้ายและขวาของหลินมู่อวี่ก็เต็มไปด้วยบาดแผล ดีที่ว่าเขาค่อนข้างรู้ความสามารถตัวเองดี จึงไม่ได้บาดเจ็บลึกไปถึงกระดูก มิเช่นนั้นจะต้องส่งผลต่อการฝึกยุทธ์อย่างแน่นอน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น โอสถสมานแผลก็ใช้ไปไม่น้อย โชคดีที่เขาเป็นนักปรุงโอสถจึงปรุงโอสถตรงนี้ได้เลยเขาเดินไปรอบๆ มองหาหญ้าด้ายเงินและดอกรัตติกาลซึ่งเป็นสมุนไพรที่พบได้ทั่วไป แล้วเด็ดมาจำนวนหนึ่ง สักพักเขาก็เจอดอกสาลี่เหล็กต้นหนึ่ง“ฟึ่บ!”เขาแบมือออก ฝ่ามือพิสุทธิ์ปรากฏขึ้น และเริ่มการสกัดแก่นโอสถของดอกสาลี่เหล็กชวีฉู่ที่นอนเอนหลังอยู่หน้าผาหิน แสร้งทำเป็นหลับ แต่ก็ลอบมองหลินมู่อวี่หลอมโอสถ พอเห็นหลินมู่อวี่นำผงแก่นโอสถของดอกสาลี่เหล็กผสมเข้าไปในโอสถสมานแผลน
