บทที่ 490 สถานที่บัดซบแห่งนี้, สมกับที่เป็นดินแดนแห่งยอดคนและวิญญาณโดยแท้
‘เจ้าอั้งเซียว ข้าทุ่มเทถึงเพียงนี้แล้ว ไยเจ้าจึงยังไม่ตายอีกเล่า?’
ลวี่หยางทอดถอนใจยาว แต่ในขณะเดียวกันก็อดรู้สึกชื่นชมไม่ได้
โลกใบนี้…ไม่เคยมีใครเป็นเพียงเบี้ยหมาก ทุกผู้คนต่างเป็นพระเอกในเรื่องของตน สภาพแวดล้อมที่ต่างกัน โชควาสนาที่ต่างกัน ล้วนรังสรรค์ความผันแปรนับไม่ถ้วน
อั้งเซียวก็เช่นเดียวกัน
แม้เขาจะอาศัยการสั่งสมมานานสิบชาติ ขุดเจาะข้อมูลของอั้งเซียวจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แล้วใช้สิ่งนั้นวางแผนซ้อนแผน แต่สุดท้ายอั้งเซียวก็หาได้รอความตายอยู่เฉยๆ ไม่
อีกฝ่ายก็กำลังหาทางฝ่าออกจากกระดานนี้!
และต้องยอมรับโดยสัตย์จริงว่า…เขาทำได้สำเร็จสวรรค์แห่งความมิมีเพิ่งถือกำเนิด ยังมิทันเผยแพร่ เวลานี้จึงยังไม่อาจใช้บังคับให้เจินจวินทั้งหลายปลีกวิเวกได้
‘หากให้ข้าอีกหนึ่งปี…ไม่สิ แค่ครึ่งปีก็พอ! ครึ่งปีเพียงพอแล้วสำหรับให้สวรรค์แห่งความมิมีแพร่ขยาย ถึงตอนนั้น ต่อให้อั้งเซียวมีไพ่ตายอีกกี่ใบ ข้าก็สามารถบีบให้เขาต้องล่าถอยเข้าสู่การวิเวก แผนการณ์ทั้งหมดล่มสลาย สุดท้ายก็ทำได้เพียงยอมให้ข้าควบคุมด้วยการถือครองตะเกียงดับแสง ปราบเขาไว้ในกำมือ!’
แต่น่าเสียดาย…อั้งเซียวกลับไม่เดินตามบทนั้น
‘สถานที่บัดซบนี่…กลับเต็มไปด้วยยอดคนโดยแท้ ไม่ว่าจะเริ่มใหม่สักกี่ครั้ง ก็ยังสร้างความประหลาดใจให้ข้าได้เสมอ…ครั้งนี้ก็เช่นกัน ถึงกับทำให้เรื
