ว่าไป ตอนที่ข้าฝึกมาถึงระดับเก้า ชั้นที่หนึ่ง เป็นเพราะได้วิญญาณของหมูป่าอายุห้าสิบปีที่ท่านปู่ไปสังหารมา ข้าถึงได้เลื่อนระดับขึ้นมาได้! เพียงแต่น่าเสียดาย…”
นางมองวิญญาณสัตว์จำนวนมากที่ลอยอยู่เหนือซากศพของพยัคฆ์กระหายเลือดที่สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว พูดด้วยความเสียดาย “เสียดายที่พลังของข้าไม่กล้าแกร่งพอ เลยดูดซับวิญญาณสัตว์อายุสี่พันปีนี้ได้ไม่ถึงหนึ่งในร้อยเลยด้วยซ้ำ น่าเสียดายจริงๆ เร็วเข้าอาอวี่ ใช้ดาบของเจ้าเจาะกะโหลกพยัคฆ์กระหายเลือด มันน่าจะมีศิลาวิญญาณอยู่ด้านใน!”
“อ้อ…”
หลินมู่อวี่เดินเข้าไป พร้อมชักดาบออกมาฟันเข้าบริเวณปากแผลที่นัยน์ตาเหยี่ยวทำไว้อยู่หลายครั้ง ในที่สุด หัวของพยัคฆ์กระหายเลือดก็ถูกเฉือนออก พร้อมมันสมองที่ไหลเยิ้มออกมา ปนกับกลิ่นคาวเลือดมีหินสีแดงเพลิงส่องประกายฝังอยู่ในกะโหลกด้านในของมัน ฉู่เหยายิ้มดีใจพูดขึ้น “มีศิลาวิญญาณอยู่ด้านในจริงด้วย รีบแงะมันออกมาเร็วเข้า!”
“โพละ” ศิลาวิญญาณอุ่นๆ อยู่ในมือของหลินมู่อวี่
ฉู่เหยายิ้ม “ศิลาวิญญาณอายุสี่พันปี จัดเป็นของล้ำค่า อาอวี่ เจ้าต้องเก็บมันไว้ให้ดี นอกจากข้า ห้ามให้คนอื่นรู้เรื่องศิลาวิญญาณนี้เด็ดขาด”
“อือ”
หลินมู่อวี่ยัดศิลาวิญญาณลงกระเป๋าที่แนบติดกับตัว จากนั้นสะบัดดาบ เฉือนเนื้อต้นขาด้านหลังของพยัคฆ์กระหายเลือดออกมาชิ้นหนึ่ง และยัดมันลงไปในถุงผ้า นี่คือเสบียงสำหรับหาทางออกจากป่าสัตตะดารา บางทีถ้าหาเชื้อเพลิงได
