เผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราชญ์สงคราม เขาไม่เหลือความกล้าที่จะพูดแม้แต่น้อย ยืนตัวสั่นเป็นลูกเจี๊ยบ
“โอสถก็มีแบ่งระดับด้วยหรือ” หลินมู่อวี่ถามด้วยความประหลาดใจ
ฉู่เหยาพยักหน้าและกระซิบพูด “อืม โอสถประเภทเดียวกันแบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงเก้า ระดับหนึ่งคุณภาพดีที่สุด ระดับเก้าคือคุณภาพด้อยสุด โดยทั่วไปแล้วโอสถสมานแผลที่ข้าปรุงจะอยู่ระหว่างระดับที่สามถึงเจ็ด แต่ก็มีเพียงทหารรับจ้างและนักปรุงโอสถที่มีประสบการณ์เท่านั้นที่สามารถใช้การดมกลิ่นบอกระดับของโอสถได้ ปกติแล้วต้องนำไปทดสอบที่สมาพันธ์โอสถถึงจะรู้ระดับของโอสถที่ปรุงออกมาได้”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง…”
ในตอนนี้เอง นัยน์ตาเหยี่ยวก็นำทหารรับจ้างเดินมาที่แผงของร้านโอสถไป่หลิง แล้วหยิบโอสถเพิ่มพลังของหวังหยิ่งขึ้นมาดม เขายิ้มออกมา “โอสถเพิ่มพลังระดับสาม ไร้ค่า!”
พูดเสร็จก็เขวี้ยงโอสถขวดนั้นลงพื้นจนแตกกระจาย หวังหยิ่งตอบโต้ “ทะ…ท่านต้องชดใช้ด้วย!”
“ชดใช้?”
นัยน์ตาเหยี่ยวหัวเราะ สะบัดแขนออกไป และบัดนี้ขวานรบของเขาจ่ออยู่ที่คอของหวังหยิ่งแล้ว แรงกดดันที่มองไม่เห็นทำเอาหายใจไม่ออก เขาพูด “โอสถที่เจ้าขายไม่ได้สูงกว่าระดับสี่ ข้าไม่แจ้งทางการข้อหาขายยาปลอมก็ดีเท่าไรแล้ว ยังจะให้ข้าชดใช้อีกรึ เจ้าหนู หรือเจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว?”
หลินมู่อวี่พยายามต้านแรงกดดันอันมองมิเห็นของฝ่ายตรงข้าม ลุกขึ้นมาพูด “มี…มีอะไรก็พูดกันดีๆ อย่ารังแกกันเกินไป!”
“ร
