นร้านโอสถไป่หลิง ท่านปู่เป็นปรมาจารย์โอสถ สามารถปรุงโอสถระดับสูงสุดคือระดับ5ส่วนข้ากับศิษย์พี่หวังหยิ่งเป็นนักปรุงโอสถ ส่วนที่เหลือต่างเป็นแค่ศิษย์ฝึกหัด”
หวังหยิ่งฝืนยิ้ม “บางคนแม้แต่การปรุงโอสถระดับที่1ก็ไม่สามารถ เกรงว่าแม้แต่ศิษย์ฝึกหัดก็เป็นไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ฉู่เหยาถลึงตาใส่หวังหยิ่ง ก่อนจะย่นปากแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห “อาอวี่เจ้าไปห้องเก็บยากับข้า ข้าจะสอนเจ้าเดี๋ยวนี้เลย”
ฉู่เฟิงรีบถามอย่างเป็นห่วงว่า “อาเหยา เจ้าไหวหรือ”
ฉู่เหยาหันขวับ ยืดอกอย่างภูมิใจ ภายใต้แสงจันทราสาดส่อง ผิวกายอันขาวนวลดั่งหิมะของนางช่างงดงามยิ่งนัก “ไม่ไหวได้ยังไงเล่า!”
ห้องเก็บสมุนไพรเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด
ฉู่เหยาเอ่ยด้วยเสียงน่าฟัง “สิ่งที่สำคัญที่สุดของการปรุงโอสถก็คือการสกัดเอาส่วนที่บริสุทธิ์ของสมุนไพรนั้นออกมา ตัวอย่างเช่น หญ้าด้ายเงินหนึ่งต้นมีส่วนบริสุทธิ์น้อยมากแค่ไม่กี่เค่อ (กรัม) บรรดานักปรุงโอสถเรียกสิ่งนี้ว่า ‘แก่นโอสถ’ สิ่งแรกที่เราต้องทำก็คือสกัดแก่นโอสถ ระดับของสมุนไพรยิ่งสูง แก่นโอสถก็จะยิ่งสกัดได้ยากขึ้น และต้องใช้ผู้ปรุงโอสถที่มีระดับสูงขึ้นตามไปด้วย”
ฉู่เหยายื่นฝ่ามือขาวเนียนพร้อมเปล่งเสียงออกมา แสงสีเขียวอ่อนส่องประกายรอบฝ่ามือนาง
นางเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “ฝ่ามือบริสุทธิ์ คือการรวมพลังปราณในร่างไปไว้ที่จุดเดียว เพื่อสกัดแก่นโอสถจากสมุนไพร นี่คือขั้นตอนแรกที่เจ้าต้องเรียนรู้”
ฝ่ามือ
