ภาพที่น่าชมยิ่ง
ผ่านไปสักพัก ฉู่เหยาถึงได้เห็นหลินมู่อวี่ที่ยืนมองอยู่ด้านข้าง จึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ “เป็นอะไรไป เจ้ารู้จักสมุนไพรด้วยหรือ”
หลินมู่อวี่ไม่รู้ว่าควรจะตอบนางเช่นไร ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่สมุนไพรชนิดหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “นี่คือหญ้าใบเหมันต์ฤทธิ์เย็นใช่หรือไม่”
“หา?”
ฉู่เหยาอ้าปากค้าง มองหลินมู่อวี่ด้วยความประหลาดใจ จนอดยิ้มไม่ได้ แม้แต่สรรพนามเรียกชื่อเขายังเปลี่ยน “อาอวี่ เจ้ายังรู้จักสมุนไพรอื่นอีกหรือไม่”
“อืม บางครั้งข้าก็จะเก็บสมุนไพรไปปรุงเป็นยาสมานแผล”
“อย่างนี้นี่เอง…” ฉู่เหยาเม้มปากแดงของนาง ก่อนจะยิ้มออกมา “อันที่จริง…ในเมื่อเจ้าจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร จำบ้านเกิดตัวเองไม่ได้ เจ้าก็อยู่ที่นี่ไปก่อน แม้ว่าร้านโอสถไป่หลิงของเราจะไม่โด่งดังเท่าร้านโอสถนับร้อยในเมืองหยินซาน แต่คนแค่คนเดียวพวกเราเลี้ยงได้เจ้าเรียนรู้วิชาปรุงโอสถกับข้าและช่วยงานในร้าน ท่านปู่ก็ชรามากแล้ว จำเป็นต้องให้คนรุ่นหลังเช่นเราช่วย เจ้าเห็นเช่นไร”
เห็นได้ชัดว่า ฉู่เหยาอยากให้เขาพักอยู่ที่นี่ และด้วยเพราะหลินมู่อวี่เพิ่งมาถึงยังโลกใบนี้ แน่นอนว่าเขาเองก็ต้องการที่ตั้งหลัก ดังนั้นเขาพยักหน้าดีใจและพูดว่า “ถ้าพี่ฉู่เหยาไม่รังเกียจ ข้าก็อยากอยู่ที่นี่!”
ความจริงแล้วตอนที่หลินมู่อวี่มาถึงที่นี่ครั้งแรก เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดา ซึ่งตอนนี้ขาดรุ่งริ่งแล้วถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ก็สกัดความหล่อของเขาไว้ไม่อยู่
