ลืนไม่ได้
ใช้ระบบไม่ได้
แต่เขายังมีอย่างหนึ่ง
ความบ้า
หลี่เฉินโยนอาซื่อเข้าไปในช่องน้ำตะวันตกก่อนเต็มแรง
“เข้าไป!”
อาซื่อกลิ้งหายเข้าไปในช่องแคบ ร้องด้วยความเจ็บ
หลี่เฉินหันกลับมา ยกหอกเหล็กดำที่งอแล้วขึ้นขวาง
หมาป่าเกราะกระดูกพุ่งถึงตัว
ในวินาทีที่เขี้ยวกำลังจะปิดลง เสียงโลหะระเบิดดังจากด้านข้าง
เซวี่ยหมิงปรากฏตัวเหมือนเงาเงิน เขาใช้ร่างตัวเองกระแทกหมาป่าระดับสองออกไป แต่แรงปะทะทำให้หอกเงินในมือเขาหักครึ่ง
อาวุธระดับทองแดงแตกแล้ว
เลือดพุ่งจากปากรองแม่ทัพ
หลี่เฉินสบตาเขา
เซวี่ยหมิงพูดเสียงแหบ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคืออะไร เด็กน้อย…”
เขาหันไปมองหมาป่าเกราะกระดูกที่กำลังลุกขึ้น
“แต่ตอนนี้ ถ้าเจ้าอยากรอด ก็ช่วยข้าฆ่ามันด้วยวิธีสกปรกที่สุดที่เจ้าคิดออก”
หลี่เฉินนิ่งไปครึ่งลมหายใจ
แล้วหัวเราะ
“ได้”
เขากำตะขอเหล็กระดับหยาบในมือ
“วิธีสกปรก ข้าถนัด”
