เลือดดำก็พุ่งออกมา
ตู้มมมม!
ประตูเหล็กทิศเหนือระเบิดออก เศษเหล็กขนาดเท่าคนพุ่งผ่านลานเหมือนดาวตก คนงานหลายคนถูกบดจนไม่เหลือเสียงร้อง คลื่นกระแทกซัดร่างหลี่เฉินลอยไปชนกองซากสัตว์อสูรอย่างแรง
เลือดทะลักออกจากปากเขา
เสียงกรีดร้องดังทั่วฐาน
และกลางฝุ่นควันนั้น หมาป่าเกราะดำยักษ์ก้าวผ่านประตูที่แตกพังเข้ามา
มันไม่ได้วิ่ง
มันเดิน
เหมือนเจ้าของโรงเชือดที่กำลังกลับมาตรวจเนื้อของตน
หลี่เฉินพยายามยันตัวขึ้น กระดูกซี่โครงเจ็บแปลบทุกครั้งที่หายใจ เขามองเห็นจางฝูกำลังคลานหนี ผลึกเลือดอสูรที่แย่งไปหล่นอยู่ข้างเท้า
จางฝูสบตาเขาพอดี ก่อนแผดเสียง
“ไอ้ไร้ตรา! ช่วยข้า! เร็วเข้า!”
หลี่เฉินมองมันนิ่ง ๆ
แล้วเอื้อมมือไปเก็บผลึกเลือดอสูรกลับมาใส่แขนเสื้อ
“กฎข้อแรกของลานซาก” เขาพูดเสียงแหบ “ของที่พบในซาก ใครเก็บได้ก่อน คนนั้นเป็นเจ้าของ”
ใบหน้าจางฝูบิดเบี้ยว
“ไอ้สารเลว!”
เสียงด่าของมันหยุดลงเมื่อเงาดำขนาดใหญ่ทาบลงมาจากด้านหลัง
หลี่เฉินเงยหน้า
หมาป่าเกราะดำยักษ์ไม่ได้มองจางฝู
มันมองเขา
ดวงตาสีแดงหม่นของมันหรี่ลง ราวกับสัมผัสบางอย่างในเลือดของเด็กไร้ตราตรงหน้า
หลี่เฉินกำมีดชำแหละในมือแน่นจนข้อขาว
