าก็รู้เอง”
หลี่ลั่วยิ้ม จากนั้นก็ตบไหล่จงฟู่ “เช่นนั้นเจ้าก็ยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปเถอะ ข้าขอกลับไปนอนก่อนล่ะ”
กล่าวจบ เขาก็พาจ้าวคั่วเดินจากไปท่ามกลางสายตาประหลาดใจของฝูงชน
จงฟู่มองตามพวกเขาไปอย่างจนใจ จากนั้นเขาก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“มารดามันเถอะ ถูกทำโทษให้ยืนแบบนี้ แล้วจะไปร่วมงานเลี้ยงของซือคงคืนนี้ได้อย่างไร? เขาคงไม่คิดว่าข้าทรยศเขา ไม่ให้เกียรติเขาหรอกใช่ไหม?”
…
ที่ใดสักแห่งในสวนไป๋หลิง ภายในห้องห้องหนึ่ง
ซือคงต้อนรับเซี่ยงเหลียงและฉือซูที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยน อีกทั้งยังรินชาให้กับทั้งสองด้วยตัวเอง พูดจาอย่างสุภาพ
ทั้งสามสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง ฉือซูก็ขมวดคิ้วกล่าว “ทำไมจงฟู่ยังไม่มาอีก?”
เซี่ยงเหลียงเองก็รู้สึกแปลกใจ เพราะจงฟู่ก็ดูเหมือนจะสนใจข้อเสนอของซือคงเหมือนกัน ดังนั้นเขาน่าจะมา
ซือคงยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่แววตาของเขากลับดูลึกลับ หรือว่าจงฟู่ไม่อยากไว้หน้าเขากันนะ?
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีคนเคาะประตูเข้ามา กระซิบบอกอะไรบางอย่างข้างหูเขา จากนั้นบนใบหน้าของเขาก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา
ซือคงโบกมือไล่คนผู้นั้นออกไป จากนั
