ล็งเขาได้
“ดูท่ามันคงจะเป็นคนที่รอบคอบ ตรงกับนิสัยของมันเลย” อวี๋ล่างเห็นด้วย หลี่ลั่วนั้นใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมมากเลยจริงๆ ผลงานที่โดดเด่นเพียงอย่างเดียวก็คือการใช้กฎการประลองมาช่วยจนเสมอกับซ่งอวิ๋นเฟิงได้เท่านั้น
“กล้ารังแกพี่น้องข้า ไม่ว่ามันเป็นใคร ข้าก็ไม่ไว้มันพวกมันทั้งนั้น!” หลี่ลั่วกล่าวอย่างโกรธเคือง จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปทันที
อวี๋ล่างเกาหัว หากเจ้าทำแบบนี้ มันก็ยิ่งเข้าทางอีกฝ่ายไม่ใช่หรือ?
…
ทางทิศตะวันตกของสวนไป๋หลิง ท่ามกลางผู้คนมากมาย มีผู้คนไม่น้อยที่หยุดเดินตรงนี้ ทำให้เกิดการจราจรติดขัดขึ้น
และในฝูงชนนั้น นักศึกษาของวิทยาลัยจงหยางหลายคนได้ปิดล้อมจ้าวคั่วเอาไว้ กำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือด ซึ่งรอบข้างก็มีผู้คนไม่น้อยที่กำลังชมดูความบันเทิง
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“ได้ยินว่าคนของวิทยาลัยหนานเฟิงไปลวนลามรุ่นน้องหญิงคนหนึ่งของวิทยาลัยจงหยาง”
“โอหังขนาดนั้นเลย? รุ่นน้องหญิงคนนั้นอยู่ไหน?”
“ตรงนั้นไง เอ่อ หน้าตา… ธรรมดาขนาดนี้ คนของวิทยาลัยหนานเฟิงนี่หิวโหยขนาดนั้นเลยหรือ?”
“…”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยหัวเราะมากมาย จ้าวคั่วก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ
