จึงชนคนที่ขวางทางออกไปแล้วสับขาวิ่งหนีทันที
แต่เมื่อเขาวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง มีมือที่เย็นยะเยือกข้างหนึ่งกดลงบนหลังของเขา พลังที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือนั้นทำให้จ้าวคั่วตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อน
เขาหันไปมองเด็กหนุ่มผอมบางที่มีหน้าตาสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งซึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหลัง กล่าวอย่างเดือดดาลว่า “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”
เมื่อจงฟู่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกล่าว “พี่ชาย เรื่องมันยังไม่จบเลย เรื่องในวันนี้ เจ้าต้องให้คนของวิทยาลัยหนานเฟิงที่พอจะมีสิทธิ์มีเสียงออกมาจัดการหน่อยแล้วหรือเปล่า”
“พวกเจ้าคิดจะข่มขู่ข้า?” จ้าวคั่วกล่าวเสียงต่ำ
จงฟู่ยิ้มกล่าว “หากวิทยาลัยหนานเฟิงไม่ส่งคนที่มีศักดิ์ศรีมากพอมาละก็ สุดท้ายก็คงได้แต่สั่งสอนเจ้าสักรอบ เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับรุ่นน้องของพวกเราสักหน่อยแล้ว”
“เหลวไหล! นางตัวใหญ่ยิ่งกว่าข้าเสียอีก ข้าจะไปลวนลามนางได้ยังไง?” จ้าวคั่วกล่าวอย่างโกรธเคือง
แต่จงฟู่กลับไม่สนใจ เพียงแค่จับตัวเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา ปล่อยให้ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบข้างเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันไปพักหนึ่ง อยู่ๆ
