ฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงดังขึ้น จากนั้นดวงตาของจงฟู่ก็เป็นประกายเมื่อเห็นหลี่ลั่วเดินออกมา
“มาจริงๆ ด้วย”
จงฟู่แอบดีใจ ขอเพียงหลี่ลั่วปรากฏตัวขึ้น ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เขาก็ต้องหยั่งเชิงมันดูให้ได้ว่า มันมีความสามารถจริงๆ หรือเป็นแค่พวกเสือกระดาษกันแน่
แต่ก่อนที่ความยินดีในใจของเขาจะแผ่ขยายออกไป เขาก็เห็นหลี่ลั่วหันไปตะโกนบอกคนที่อยู่ข้างหลังว่า “ครูผู้ตรวจตรา ทางนี้ เป็นเจ้าหมอนี่ที่ฝ่าฝืนกฎ แอบต่อสู้โดยพลการ รีบจับตัวมันไป ริบสิทธิ์ในการเข้าสอบของมันเลย!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของจงฟู่แข็งค้างไป จากนั้นเขาก็เห็นครูที่ปรึกษาคนหนึ่งที่สวมชุดผู้ตรวจตราเอาไว้เดินออกมาจากด้านหลังหลี่ลั่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เวร”
จงฟู่ที่สุภาพเรียบร้อยถึงกับสบถคำหยาบออกมา เขาไม่คิดเลยว่าคุณชายน้อยแห่งคฤหาสน์ลั่วหลานผู้นี้จะทำตัวผิดธรรมเนียมขนาดนี้ สองวันที่ผ่านมานี้การต่อสู้กันเองระหว่างนักศึกษาของวิทยาลัยต่างๆ เกิดขึ้นในสวนไป๋หลิงบ่อยมากจนไม่ใช่เรื่องแปลกแล้ว แต่ทุกคนต่างก็จัดการกันเองตามธรรมเนียมอยู่แล้ว ใครจะไปคิดว่าจะมีคนที่ชอบฟ้องครูที่ปรึกษาแบบนี้ด้วย?
ไม่มีศักดิ์ศรีเลยหรือ?
คุณชายน้อยผู้นี้ ไม่ทำตามธรรมเนียน
