ลี่ลั่วโบกมือให้กับสายตาเคลือบแคลงสงสัยของทุกคนแล้วกล่าว “กฎข้อนี้มันดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง”
“ข้าแค่อยากจะบอกว่า ผลลัพธ์มันออกมาแล้ว”
ความสงสัยในแววตาของทุกคนยิ่งทวีคูณขึ้น แม้แต่จวงอี้เองก็ยังชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวออกมาอย่างขำขัน “หรือว่าคุณชายน้อยกำลังจะประกาศว่าข้าเป็นผู้ชนะงั้นหรือ?”
“หรือว่า… รองประธานเหยียนยอมแพ้ไปแล้ว?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บุคลากรระดับสูงบางคนก็แสดงสีหน้าเข้าใจ อันที่จริงหากเปรียบเทียบกันตามกฎข้อนี้แล้ว ผลงานของห้องหลอมระดับสามที่จวงอี้ดูแลอยู่ก็เหนือกว่าห้องหลอมระดับหนึ่งและระดับสองอย่างมากอยู่แล้ว ด้วยความห่างชั้นที่มากขนาดนี้ การที่เหยียนหลิงชิงจะเลือกยอมแพ้ก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
“ยอมแพ้? ฝันไปเถอะ!” เหยียนหลิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ขณะเดียวกัน ไช่เวยก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน นำสัญญาฉบับหนึ่งออกมา จากนั้นก็ยื่นให้กับผู้อาวุโสเจิ้งผิง “เรือนซีหยางของพวกเราได้ทำสัญญาซื้อขายน้ำยาเขียวครามแบบระยะยาวกับห้างสมบัติมังกรทองแล้ว”
ผู้อาวุโสเจิ้งผิงรับสัญญามา หลังจากกวาดตามองครู่หนึ่ง สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง “น้ำยาเขียวคราม
