ยในห้องประชุมพลันเงียบลง บรรดาบุคลากรระดับสูงคนอื่นๆ ต่างก็ปิดปากเงียบ เพราะพวกเขารู้ดีว่าการแย่งชิงตำแหน่งประธานในครั้งนี้เป็นความขัดแย้งระหว่างเหยียนหลิงชิงกับจวงอี้ และเบื้องหลังก็ยังมีเรื่องราวที่ซับซ้อนยิ่งกว่านี้อยู่อีกด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะวางตัวเป็นกลางอย่างชาญฉลาด
หลี่ลั่วหรี่ตาลง อันที่จริงสิ่งที่ผู้อาวุโสเจิ้งผิงพูดมาก็ถูกต้อง สาขามณฑลเทียนสู่ของเรือนซีหยางในตอนนี้เกิดความขัดแย้งภายในกันมากเกินไป หากต้องการทำให้ทุกอย่างมั่นคงขึ้นจริงๆ การตัดสินใจเลือกประธานถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด แน่นอนว่าประเด็นสำคัญคือ… จะเลือกใครเป็นประธานล่ะ?
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโสเจิ้งผิงคิดว่าใครเหมาะสมกับตำแหน่งประธานมากกว่ากัน?”
ถึงแม้ว่าเจิ้งผิงจะไม่ไว้หน้าทั้งเหยียนหลิงชิงและจวงอี้ แต่กับหลี่ลั่วแล้วเขายังคงไว้หน้าอยู่บ้าง เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “หากเป็นไปตามกฎของเรือนซีหยางที่มีมาแต่เดิมแล้ว โดยปกติแล้วผู้ดูแลห้องหลอมที่ทำผลงานได้ดีที่สุดจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประธาน”
จวงอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ในบรรดาห้องหลอมทั้งสามห้องของเรือนซีหยาง
