ในขณะที่หลี่ลั่วกำลังประหลาดใจกับเหยียนหลิงชิงผู้มาจากวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงอยู่นั้น กลุ่มคนสองกลุ่มนั้นก็ได้เดินมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
“ฮ่าฮ่า คุณชายน้อย ผู้จัดการใหญ่มาเยือนเรือนซีหยางเช่นนี้ ช่างเป็นเกียรติของที่นี่จริงๆ” ชายวัยกลางคนที่ชื่อจวงอี้เอ่ยขึ้นก่อนใครด้วยรอยยิ้มจริงใจและกระตือรือร้น
เมื่อเทียบกับความกระตือรือร้นของเขาแล้ว เหยียนหลิงชิงกลับดูเย็นชากว่ามาก นางเพียงแค่มองทางไช่เวยครู่หนึ่ง จากนั้นก็กวาดสายตามองหลี่ลั่ว ก่อนจะนำมือทั้งสองข้างไปล้วงกระเป๋าเสื้อเอาไว้โดยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
“รองประธานจวงอี้พูดจาเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ เรือนซีหยางแห่งนี้เป็นกิจการของคฤหาสน์ลั่วหลาน คุณชายน้อยแค่มาดูกิจการของตัวเอง จะเป็นเกียรติได้อย่างไร” ไช่เวยยิ้มกล่าว
จวงอี้ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบพยักหน้าพร้อมกับยิ้มกล่าว “ข้าพูดผิดไปเอง”
เขายืนพูดคุยอยู่ที่นี่ต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นประสานคารวะหลี่ลั่ว บอกว่ายังมีธุระต้องไปจัดการ จากนั้นก็เดินจากไปทันที
หลี่ลั่วมองภาพตรงหน้าอย่างครุ่นคิด เห็นได้ชัดว่าจวงอี้ผู้นี้ได้เข้าข้างเผยเฮ่าอย่างเต็มตัวแล้ว ดังนั้นตอนที่เผชิญหน้ากับเขา แม้จะดูก
