ระตือรือร้นแต่จริงๆ แล้วกลับแฝงไว้ด้วยความระแวดระวังและความห่างเหิน
ความกระตือรือร้นเช่นนั้นเป็นเพียงแค่การเสแสร้งออกมาเท่านั้น
ในทางกลับกัน เหยียนหลิงชิงที่ดูเย็นชาและเฉยเมยมาตลอด แม้จะไม่ได้สนใจเขาเท่าใดนักแต่สุดท้ายนางก็อยู่ด้วยจนจบ ไม่ได้หาข้ออ้างเพื่อจากไป
แต่หลังจากที่จวงอี้จากไป สีหน้าของเหยียนหลิงชิงก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย หันไปกล่าวกับไช่เวย “พี่ไช่เวย วันนี้มาที่นี่ทำไมหรือ?”
น้ำเสียงของนางสดใสไพเราะเสนาะหู ดุจเสียงลำธารที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ
ไช่เวยเดินเข้าไปใกล้ๆ ควงแขนเหยียนหลิงชิงพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ “พาคุณชายน้อยมาดูงานสักหน่อยน่ะ”
หญิงสาวทั้งสองคนล้วนแล้วแต่มีบุคลิกและรูปร่างหน้าตาอยู่ในระดับงดงามเลิศล้ำ การที่ยืนอยู่ด้วยกันเช่นนี้จึงเป็นภาพที่น่าดูชมเป็นอย่างยิ่ง แต่เพราะทั้งสองยืนอยู่ใกล้กันเช่นนี้ จึงทำให้เห็นถึงความแตกต่างอยู่บ้างเหมือนกัน
หากบอกว่าไช่เวยนั้นมีทรวดทรงองค์เอวที่สมส่วนเย้ายวนใจแล้ว เช่นนั้นเหยียนหลิงชิงก็ดูราบเรียบราวกับทุ่งหญ้าก็ไม่ปาน
หลี่ลั่วเหลือบมองไปแวบหนึ่งแต่ก็ยังถูกเหยียนหลิงชิงที่ประสาทสัมผัสไวจับได้ นางจึงเชิดคางขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูกดูแคลนเล็กน้อย “
