เจ้าต้องกลับไปอยู่บนจุดสูงสุดได้อีกครั้งแน่”
หลี่ลั่วเบะปาก แสดงออกว่าไม่ได้สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น สวีซานเยว่ก็เดินเข้ามาในลานฝึก เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก แม้แต่ใบหน้าที่เคร่งขรึมอยู่เป็นประจำก็ยังมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น
“นักเรียนทุกคน วันนี้ทางตึกหนึ่งได้มอบใบไม้ทองคำให้กับพวกเราตึกสองสิบใบ ดังนั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราก็จะมีใบไม้ทองคำสำหรับการบำเพ็ญเพิ่มขึ้นอีกสิบใบแล้ว”
เมื่อได้ยินสวีซานเยว่กล่าวเช่นนั้น ก็มีเสียงเฮดังขึ้นอย่างตื่นเต้น เพราะการสอบใหญ่ใกล้เข้ามาทุกที การบำเพ็ญด้วยใบไม้ทองคำอาจช่วยให้พวกเขาก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นได้
“ใบไม้ทองคำพวกนี้ เป็นสิ่งที่หลี่ลั่วใช้ความสามารถของตัวเองคนเดียวเอาชนะมาได้เมื่อวานนี้ พวกเราควรจะขอบคุณเขา”
เมื่อเสียงของเขาจบลง ภายในลานฝึกก็มีเสียงปรบมือดังเกรียวกราว มีนักศึกษาหญิงหน้าตาน่ารักกล่าวอย่างใจกล้าว่า “เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ข้าจะทานข้าวเป็นเพื่อนพี่ลั่วเอง”
ภายในลานฝึกพลันมีเสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมความอิจฉา
หลี่ลั่วได้แต่ยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา แอบถอนหายใจกับเสน่ห์ที่ไม่รู้จะไ
