ก หลี่ลั่วก้าวเข้ามาในห้อง “พี่ไช่เวย”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็เห็นภาพตรงหน้า ส่วนไช่เวยเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ดวงตาคู่งามจ้องมองหลี่ลั่วด้วยความตกใจ
บรรยากาศตึงเขม็งไปหลายลมหายใจ
ร่างกายของไช่เวยที่โน้มตัวไปข้างหน้านั้นก็พลันดีดตัวขึ้นนั่งตัวตรง ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาคู่งามจ้องมองหลี่ลั่วด้วยความโกรธปนเขินอาย
“ไม่รู้จักเคาะประตูก่อนเข้าหรือไง?”
หลี่ลั่วเหงื่อแตกพลั่ก รีบก้มหน้าลงทันที “พี่ไช่เวย ครั้งหน้าข้าจะระวังให้มากกว่านี้!”
เมื่อเห็นท่าทางสำนึกผิดของเขา ความอับอายบนใบหน้าของไช่เวยจึงจางหายไป แต่ก็ยังกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “คุณชายน้อยมีเรื่องอะไรให้รับใช้อีกแล้วหรือ?”
หลี่ลั่วมองไปทางด้านหลัง จากนั้นก็ปิดประตูห้อง กล่าวว่า “ข้าอยากให้พี่ไช่เวยดูของลับของข้าสักหน่อย”
ทันทีที่เขาพูดจบก็ต้องชะงักไป เพราะเขาเห็นไช่เวยยกมือข้างหนึ่งขึ้น บนมือของนางถือหน้าไม้ที่เปล่งประกายเย็นเยียบเอาไว้ ส่วนบนใบหน้ารูปไข่อันงดงามนั้นก็เผยรอยยิ้มอันตรายออกมา “คุณชายน้อย ข้าอยู่ในระดับลักษณาจารย์นะ”
หลี่ลั่วรีบชูมือขึ้นทั้งสองข้างทันที ยิ้มเจื่อนกล่าว “พี่ไช่เวย พี่จะทำอะไรน่ะ?”
ไช่เวยเลิกคิ
