้วขึ้นเล็กน้อย จ้องมองหลี่ลั่วพร้อมกล่าวว่า “ของลับที่ว่ามันคืออะไร?”
หลี่ลั่วรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จากนั้นพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินก็เริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ราวกับมีเสียงน้ำไหลดังขึ้นมาอย่างเลือนรางด้วย
เขาได้เผยอัตลักษณ์ระดับห้าของตัวเองออกมาแล้ว
ตุ้บ!
หน้าไม้ในมือของไช่เวยร่วงลงจากมือทันที นางเบิกตากว้าง กล่าวด้วยความตกใจว่า “เจ้า เจ้ามีอัตลักษณ์แล้วหรือ?”
หลี่ลั่วพยักหน้า “อัตลักษณ์ระดับห้า”
บนใบหน้าอันงดงามของไช่เวยเต็มไปด้วยความตกใจ หลังจากผ่านไปนานพอสมควร นางถึงค่อยๆ ได้สติกลับมากล่าวว่า “เป็นวิธีที่ท่านประมุขคฤหาสน์ทั้งสองทิ้งเอาไว้ให้หรือ?”
หลี่ลั่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
ไช่เวยเข้าใจได้ทันที จากนั้นก็นึกถึงการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที คำพูดของหลี่ลั่วเมื่อครู่นี้มันค่อนข้างจะสองแง่สองง่าม นางเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาด้วย ตอนนั้นนางถึงกับคิดไปว่าหลี่ลั่วคิดจะทำอะไรพิเรนทร์ๆ เสียอีก
นางรู้สึกละอายใจอย่างอดไม่ได้ ไช่เวยเอ๋ยไช่เวย เจ้ามันน่าขายหน้าจริงๆ
แต่โชคดีที่ไช่เวยเองก็ผ่านเรื่องราวมาไม่น้อยแล้วเหมือนกัน จึงรีบปรับอารมณ์ให้กลับเป็นปกติ
