บทที่ 481 ปรนเปรอจนอิ่มหนำสำราญ
เจียงตง ราชสำนักเต๋า นครหลวงเทียนอู๋
ลวี่หยางในยามนี้ได้ก้าวออกจากตำหนักเทียนอู๋แล้ว ในมือยังคงถือราชโองการ คือราชโองการแต่งตั้งให้เขาสร้างกรมพระนครบาลด้วยวิถีเทพธูปเทียน
“สำเร็จแล้ว… หงยวิ๋นมาอยู่ในมือ…”
ลวี่หยางเงยหน้ามองฟ้าร่างจำแลงได้จับกุมหงยุ่นสำเร็จแล้ว เก็บไว้ในธงหมื่นวิญญาณ และส่งผ่านมาทางกายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิมกลับมายังตน
ราบรื่นเหลือเกิน…
ลวี่หยางรู้สึกในใจ ยอมรับว่าการเปิดฉากชีวิตในชาติภพนี้ราบรื่นจนแทบเหลือเชื่อ ทว่าเขาก็หาได้ตื่นตระหนก เพราะการแสร้งถือครองมรรคผลโอสถทองคำเทียมคือที่พึ่งใหญ่สุดในใจเขา
สู้กล่าวว่า… ราบรื่นเช่นนี้ย่อมสมควรแล้ว เพราะชาติภพนี้ไม่มีสถานะเซียนวิญญาณให้ฟ้าดินรุกล้ำ ข้าผู้เป็นยอดฝีมือระดับวางรากฐานขั้นสมบูรณ์ สามารถที่จะแสร้งทำเป็นตำแหน่งทองคำได้ทุกเมื่อ ทั้งยังได้เก็บรวบรวมข้อมูลมากมาย คิดล่วงหน้าไว้หมด หากยังไม่ราบรื่น… นั่นจึงจะไร้ซึ่งเหตุผลโดยแท้!
ลวี่หยางรวบรวมความคิดอย่างรวดเร็ว
เมื่อมีราชโองการ การรับสมัครคนก็เป็นเรื่องง่ายดายอย่างยิ่งแล้ว จักรพรรดิเจียโย่วก็หาได้กำหนดข้อห้ามใด ๆ ในด้านนี้ ลวี่หยางจึงยิ่งยินดีแผ่ขยายอย่างเอิกเกริก
หนึ่งเดือนต่อมา
ภายใต้คำเรียกร้องของลวี่หยาง ทั้งสายย่อยของมังกรแท้ที่จ้าวมังกรส่งมาสู่เจียงตง ทั้งยังพวกอสูรบำเพ็ญมากมายที่รวมตัวกันอยู่ในสมาคมร่วมใจทั้งหมดก็มาถึงพ
