บทที่ 480 หงยวิ๋นอยู่ในกำมือ ทุกสิ่งพร้อมสรรพ
ครั้นคิดได้ดังนั้น ลวี่หยางก็ลงมือทันที
เขามิได้ใช้【วังคืนสู่ราศี】ก็เพราะครั้งนี้แตกต่างจากก่อนหน้า — หงยวิ๋นใช้วิชาเทพธาตุไม้อี่และเมื่อไม้อี่เกิดในชั่วยามอู่ จึงมิได้เกรงกลัวความอัศจรรย์แห่งไฟธาตุอู่
ดังนั้น หากเขาใช้【วังคืนสู่ราศี】ขึ้น ไม่เพียงมิอาจสร้างความได้เปรียบ อีกทั้งอาจกลับกลายเป็นส่งเสริมอานุภาพวิชาเทพนั้นให้ยิ่งทวีขึ้นเสียด้วยซ้ำ เช่นนั้นแล้ว ผู้ที่จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พลาดเพียงก้าวเดียวแล้วผิดพลาดต่อเนื่องทั้งทาง ก็จักเป็นตนเอง
เพราะฉะนั้น หลังจากครุ่นคิดเพียงครู่ ลวี่หยางพลันแปรเปลี่ยนจิตคำนึงประสานมือทำมุทราที่กำลังร่ายอยู่ก็พลันแปรไปด้วย
ชั่วพริบตาเดียว แสงกระบี่พลันปะทุออกมา“แคร้ง แคร้ง!”
ลวี่หยางหาได้ขับเคลื่อนวิชาเทพไม่ แต่กลับกำ【ลี่เจี๋ยโปว】ไว้ในมือ เมื่อปลายกระบี่สะบัดขึ้น แสงกระบี่ดุจมหาต้นไม้ผงาดฟ้า กลับต้านทานลมใหญ่แห่งการฟันโค่นอย่างแข็งขัน!
“ตูม！”
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้น ลำแสงแพรวพรายที่ห่อหุ้มกายลวี่หยางถูกลดทอนลงทีละชั้น ทว่ากระบี่แสงซึ่งถูกรักษาไว้ด้วย【เจตจำนงแห่งกระบี่】กลับมิได้ถูกลมใหญ่ลดทอนอานุภาพลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับยิ่งทวีความรุนแรง จนในบั้นปลายถึงขั้นฝืนทวนพลังแห่งลม ฟาดฟันออกไปด้วยท่วงท่าตรงเป้าเปิดเผย ผ่าพลิ้วลมนั้นออกเป็นสองซีก แดงฉานสะท้อนอยู่ในดวงตาของหงยวิ๋น
“ซี้ด!”
เพียงชั่วพริบตาเดีย
