ูผาแทบสะเทือนเลื่อนลั่นไปครึ่งนครหลวงเทียนอู๋
ทว่าเสียงเหล่านี้ส่วนใหญ่กลับเป็นฝีมืออสูรบำเพ็ญทั้งสิ้น ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะลวี่หยางในยามนี้ ในฐานะเชื้อสายมังกรแท้ ถือเป็นเสาหลักของเหล่าอสูรบำเพ็ญในราชสำนักเต๋า อสูรบำเพ็ญทั้งหลายต่างฝากความหวังไว้กับเขาให้ช่วยพลิกฟื้นสถานะของเผ่าอสูรบำเพ็ญให้ดีขึ้นโดยธรรมชาติ จึงเทใจสนับสนุนอย่างเต็มที่ ผิดกับฝ่ายมนุษย์ที่มีท่าทีเหินห่างเฉยชา
ลวี่หยางเห็นแล้วกลับไม่รีบร้อน กล่าวด้วยรอยยิ้มเบา ๆ
“จะไม่กล่าวมากความ สิ่งที่ทุกท่านใส่ใจที่สุด…ก็คือเรื่องผลตอบแทนของกรมพระนครบาล เรื่องเงินเดือนและเบี้ยหวัด”
ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา สายตาของผู้คนเบื้องล่างก็พลันวาบขึ้นทันควัน
หากจะพูดเรื่องนี้ละก็ เราคงไม่มีใครง่วงเป็นแน่
วินาทีถัดมา ก็เห็นลวี่หยางกล่าวด้วยท่าทีสงบว่า “ในขณะนี้ เงินเดือนขุนนางแห่งราชสำนักเต๋าจะจ่ายทุกหนึ่งร้อยปี เลือกระหว่างวิชาบำเพ็ญเพียร, วัตถุดิบวิญญาณ, และสติปัญญาอย่างใดอย่างหนึ่ง”
“ส่วนของกรมพระนครบาล ก็เหมือนกับราชสำนักเต๋า”
คำพูดของลวี่หยางสิ้นสุดลง บรรดาผู้คนที่อยู่ในงานก็หาได้ประหลาดใจแต่อย่างใด ฟังจากท่าทีแล้วก็แค่เงินเดือนเท่าเดิม…ทว่าทันใดนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินลวี่หยางกล่าวต่อว่า—
“แจกปีละครั้ง”
ในบัดดล ความเงียบงันก็ปกคลุมทั่วทั้งสถานที่
ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูรบำเพ็ญหรือเผ่ามนุษย์ ล้วนเผยสีหน้าเช่นเดียวกันหมด — เหลื
