ดๆ ออกมาอีกเลย ทำหน้าตายราวกับตุ๊กตาไม้
เหล่าครูที่ปรึกษาคนอื่นๆ เพียงแค่หันมามองหลินเฟิงเป็นครั้งคราว ในแววตาของพวกเขาฉายแววขบขันออกมาเสี้ยวหนึ่ง
สุดท้ายผู้อำนวยการก็เป็นฝ่ายปรบมือแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “สมกับเป็นลูกชายของสองท่านนั้นจริงๆ หรือนี่ก็คือที่เขาบอกกันว่า ยอดศาสตราสร้างช้า อัจฉริยะเติบโตนาน?”
หลินเฟิงกล่าวเสียงเรียบว่า “ผู้อำนวยการอาจจะใช้คำผิดไปกระมัง ความแข็งแกร่งระดับห้าตรา อีกทั้งยังเป็นแค่อัตลักษณ์น้ำที่ดูเหมือนจะแค่ระดับห้าหรือหก ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ยังไม่ถือว่าเป็นอัจฉริยะอะไรหรอกนะ”
ผู้อำนวยการส่ายศีรษะ แน่นอนว่าเขาย่อมต้องรู้ว่าหลินเฟิงในตอนนี้อาจจะกำลังหัวเสียอยู่ จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้านี่ โอหังเกินไปจริงๆ ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องเสียหายเพราะเรื่องนี้แน่ๆ”
หลินเฟิงไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ จากนั้นจึงหันไปมองสวีซานเยว่กล่าวว่า “ครั้งนี้ถือว่าพวกเราตึกหนึ่งไร้ความสามารถ ยินดีมอบใบไม้ทองคำทั้งสิบใบให้ เจ้าหนูพวกนี้มันไร้น้ำยากันเอง ไม่สามารถปกป้องเอาไว้ได้ ปล่อยให้โดนดีเสียบ้างก็ดีเหมือนกัน”
สวีซานเยว่หัวเราะเยาะกล่าว “ข้ายังคิดว่าเจ้าจะบอกให้หลี่ลั่วย้ายกลับไปอยู่ที่
