กำลังจะมาถึงแล้ว หลี่ลั่วไม่มีเวลาเหลือพอที่จะไล่ตามคนอื่นทันแล้ว ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ในเมื่อหลั่ลั่วออกจากวิทยาลัยหนานเฟิงไปแล้ว เช่นนั้นเขาจะไปสนใจอีกทำไมว่าหลี่ลั่วจะประสบความสำเร็จแค่ไหน?
เมื่อเสียโอกาสเข้าเรียนในวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงไปแล้ว มันก็มีแต่จะเป็นความสูญเสียที่หลี่ลั่วไม่อาจทดแทนได้ ซึ่งเรื่องนี้ ต่อให้มันจะเป็นคุณชายน้อยของคฤหาสน์ลั่วหลานก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหลินเฟิงก็ดูผ่อนคลายมากขึ้น
ส่วนผู้อำนวยการในตอนนี้ก็ได้โบกมือเรียกหลี่ลั่ว เมื่อหลี่ลั่วเห็นดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปบนแท่นสูง
“สวัสดีผู้อำนวยการ” หลี่ลั่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ผู้อำนวยการจ้องมองหลี่ลั่วด้วยรอยยิ้ม กล่าวถาม “เจ้าแก้ปัญหาเรื่องไร้อัตลักษณ์ได้แล้วงั้นรึ?”
หลี่ลั่วพยักหน้า “อืม เป็นอัตลักษณ์น้ำระดับห้า”
เมื่อได้ยินคำว่าอัตลักษณ์น้ำระดับห้า หลินเฟิงเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมาอย่างอดไม่ได้กล่าวว่า “หลี่ลั่ว อัตลักษณ์ระดับนี้ถือเป็นแค่ระดับกลางๆ แต่หากเจ้าพยายามให้มากขึ้น ในอนาคตก็ยังสามารถประสบความสำเร็จได้”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้อาจารย์หลินเฟิงมาเป็นห่วงหรอก ถึง
