ไม่มีใครกล้าท้าทายเม้แต่คนเดียว
จากนั้นซ่งอวิ๋นเฟิงก็มองหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่ไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบว่า “ชิงเอ๋อร์ มันไม่มีทางชนะหรอก”
…
“หลี่ลั่ว ทำได้สวย!”
ในขณะที่ตึกหนึ่งต่างตกตะลึงกันอยู่นั้น จ้าวคั่วกลับส่งเสียงตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นก่อนใครเพื่อน จากนั้นก็มีเสียงเฮของนักศึกษาจากตึกสองดังตามมา
ไม่ว่าหลี่ลั่วจะชนะเพราะหลิวหยางประมาทหรือไม่ แต่ตึกสองก็เป็นฝ่ายชนะในการประลองรอบแรกไปก่อนแล้ว
เสียงฮือฮารอบข้าง ทำให้หลิวหยางหน้าซีดเผือด เขาพยายามฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก พึมพำอะไรบางอย่างออกมาเช่น “ข้าประมาทเกินไป ไม่ได้หลบ” เป็นต้น แต่ในตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขาอีกแล้ว
“ไอ้โง่”
เมื่อได้ยินเสียงเฮของตึกสอง เป้ยคุนก็มีสีหน้าบูดบึ้งขึ้นกว่าเดิมอย่างช่วยไม่ได้ เขาจ้องมองหลิวหยางที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าซีดเผือดอย่างเดือดดาลครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปกล่าวกับอีกคนหนึ่งว่า “ลู่ไท่ เจ้าขึ้นไป ระวังอย่าพลาดท่าอีกล่ะ”
เด็กหนุ่มที่ชื่อลู่ไท่ผู้นั้นมีรูปร่างค่อนข้างผอมแห้ง แต่กลับดูฉลาดเจ้าเล่ห์ เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงกวาดตามองหลี่ลั่วครู่หนึ่ง จากนั้นก
