บริเวณยอดของต้นพลังอัตลักษณ์ กิ่งไม้หนามากมายได้พันเกี่ยวร้อยรัดกันจนเป็นแท่นไม้แท่นหนึ่ง ซึ่งตอนนี้บนแท่นไม้นั้นก็มีสายตาหลายคู่กำลังมองลงมายังตำแหน่งของหลี่ลั่วจากด้านบน
“เจ้าหลี่ลั่วหายหัวไปหนึ่งอาทิตย์ ในที่สุดก็มาวิทยาลัยเสียทีนะ”
ตี้ฝ่าฉิงกำลังยืนกอดอก ชุดนักศึกษาที่รัดรูปเผยให้เห็นทรวดทรงอันงดงามสมส่วน เมื่อรวมกับใบหน้าที่น่ารักและมีเสน่ห์เย้ายวนรางๆ เสี้ยวหนึ่ง กับผิวพรรณอันขาวเนียนละเอียดอ่อนด้วยแล้ว ก็ทำให้มีสายตาของเด็กหนุ่มจำนวนไม่น้อยที่อยู่รอบข้างแอบมองมาที่นางเป็นพักๆ
นางจ้องมองไปที่หลี่ลั่ว เบะปากเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “มันกลัวถูกเป้ยคุนหาเรื่องหรือไง? ถึงได้ใช้วิธีแบบนี้มาหลบเลี่ยง?”
“น่าเสียดายใบหน้าอันหล่อเหลานั่นจริงๆ” ข้างๆ นางมีกลุ่มเด็กสาวส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์พร้อมถอนหายใจออกมาด้วยเช่นกัน
“ฮิฮิ ทำเป็นพูดดีไป ข้าจำได้ว่าตอนที่หลี่ลั่วยังอยู่ตึกหนึ่ง เจ้านี่แหละคลั่งไคล้เขาที่สุดเลย” มีเพื่อนคนหนึ่งพูดแซวขึ้นมา
เด็กสาวที่ถูกแซวถึงกับหน้าแดงก่ำ รีบกระทืบเท้าโต้กลับ “พวกเจ้าเองก็ไม่ต่างกันหรอก!”
เหล่าเด็กสาวหัวเราะคิกคัก นัยน์ตาล้วนฉายแววเสียดายออกมาเล็กน้อย หลี่ลั่วในตอนนั้น ต
