จนเบิกตาโตอ้าปากค้างทันที ส่วนกลุ่มเพื่อนอันธพาลของเป้ยคุนต่างก็มีสีหน้าตกใจและมึนงง
พี่ใหญ่ เล่นแรงไปหรือเปล่า? พวกเราก็แค่เด็กๆ เล่นสนุกกันในวิทยาลัยเท่านั้นเอง แต่นี่พี่กลับคิดจะกลับบ้านไปเรียกคนมาทำร้ายพวกเราเลยหรือ?
แบบนี้มันไม่มีเหตุผลเลยนะ!
พวกเขามองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนจะถอยหลังไปหลายก้าวอย่างอดไม่ได้ ปากที่กำลังส่งเสียงพูดอย่างโอหังอวดดีก็เงียบลงเช่นกัน เพราะพวกเขารู้ดีว่าหลี่ลั่วสามารถทำแบบนั้นได้จริงๆ
ถึงแม้ว่าเขาจะไร้อัตลักษณ์ แต่เขาก็ยังเป็นถึงคุณชายน้อยแห่งคฤหาสน์ลั่วหลานอยู่ดี การจะส่งยอดฝีมือจำนวนหนึ่งมาจัดการพวกเขาสักรอบหนึ่งมันก็ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก
เป้ยคุนเองก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตวาดด่าทอออกมาว่า “หลี่ลั่ว เจ้าไม่ละอายใจบ้างเลยหรือไง ถึงได้ใช้วิธีสกปรกแบบนี้”
หลี่ลั่วขมวดคิ้วกล่าว “ถ้าไม่พอใจ เจ้าก็ไปเชิญยอดฝีมือของพวกเจ้าตระกูลเป้ยมาจัดการข้าสิ”
เป้ยคุนอ้าปากค้าง พบว่าตัวเองไม่สามารถตอบโต้กลับได้เลย อย่างไรเสียถึงแม้ว่าคฤหาสน์ลั่วหลานตอนนี้จะกำลังมีปัญหาทั้งภายในและภายนอก แต่ก็เป็นดั่งคำกล่าวว่า อูฐที่ผอมตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้าอยู่ดี ตราบใด
