เมื่อหลี่ลั่วเดินเข้าไปในวิทยาลัยหนานเฟิงอีกครั้ง แม้เวลาจะผ่านไปเพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนผ่านไปนานแสนนาน
เขามองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา ฟังเสียงพูดคุยจอแจ แสดงให้เห็นถึงความเยาว์วัยและความมีชีวิตชีวาของหนุ่มสาว
แต่หลี่ลั่วก็สังเกตเห็นเช่นกันว่าในสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมานั้น มีไม่น้อยที่มองมาทางเขาด้วยสายตาประหลาด และเขาก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทารางๆ ด้วย
“นั่นมันหลี่ลั่วนี่นา? ในที่สุดก็ยอมมาวิทยาลัยแล้วหรือ”
“ผมนั่นมันอะไรน่ะ? ย้อมผมมาหรือ?”
“เขาลาหยุดไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ได้แล้วกระมัง การสอบใหญ่ของวิทยาลัยเหลืออีกแค่เดือนเดียวแล้ว เขายังกล้าลาหยุดอีกหรือเนี่ย หรือว่าจะยอมแพ้ไปแล้ว?”
“ข้าได้ยินมาว่าหลี่ลั่วคงใกล้จะลาออกในไม่ช้านี้แล้วละ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะไม่เข้าร่วมการสอบใหญ่ของวิทยาลัยด้วยซ้ำ”
“คงไม่ขนาดนั้นกระมัง?”
“…”
เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบเบาๆ เหล่านั้น หลี่ลั่วก็อดรู้สึกเอือมไม่ได้ เขาเพียงแค่ลาหยุดไปหนึ่งสัปดาห์ ไม่คิดเลยว่าจะถึงขั้นมีข่าวลือเรื่องลาออกแล้ว
แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะอธิบายอะไรเหมือนกัน เพียงเดินผ่านฝูงชน มุ่งหน้าไปทางตึกสองทันที
และเมื่อมาถึงหน้าประตูสนามฝึ
