กของตึกสอง หลี่ลั่วก็ชะลอฝีเท้าลง เพราะเขาเห็นว่าครูที่ปรึกษาของตึกสองสวีซานเยว่ กำลังยืนจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยสายตาถมึงทึงอยู่ตรงนั้น
หลี่ลั่วเผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนออกมา รีบเดินเข้าไปทักทายทันที “อาจารย์สวี”
สวีซานเยว่จ้องมองหลี่ลั่ว นัยน์ตาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย “หลี่ลั่ว ข้ารู้ว่าปัญหาไร้อัตลักษณ์ทำให้เจ้ากดดันอย่างมาก แต่เจ้าก็ไม่ควรเลือกที่จะยอมแพ้ในเวลาแบบนี้นะ”
หลี่ลั่วรีบกล่าว “ข้าไม่ได้ยอมแพ้นะ”
สวีซานเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แล้วเจ้ายังกล้าลาหยุดหนึ่งสัปดาห์ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้อีกหรือ? คนอื่นๆ ต่างก็พยายามฝึกฝนบำเพ็ญอย่างหนัก แต่เจ้ากลับขอลาไปพักผ่อนที่บ้านเนี่ยนะ?”
หลี่ลั่วรู้สึกจนใจ แต่เขาก็รู้ว่าสวีซานเยว่หวังดีกับเขา ดังนั้นจึงไม่ได้อธิบายอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
หลังจากที่สวีซานเยว่ตำหนิไปชุดใหญ่ สุดท้ายเขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเช่นกัน เขาจ้องมองหลี่ลั่วอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในสนามฝึก
หลี่ลั่วรีบตามเข้าไปทันที สนามฝึกนั้นกว้างขวาง ตรงกลางเป็นเวทีที่มีขนาดหลายสิบเมตร มีบันไดหินวนเวียนล้อมรอบเวที ค่อยๆ ไล่ระดับความสูง
