ออกมา ยิ่งห่างจากขอบเวทียิ่งสูง
บนบันไดหิน มีเบาะหินตั้งเรียงรายอยู่
บนเบาะหินแต่ละอันล้วนมีเด็กหนุ่มเด็กสาวนั่งขัดสมาธิอยู่หนึ่งคน
เมื่อหลี่ลั่วเดินเข้ามา ก็ดึงดูดสายตาของฝูงชนไปทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย จากนั้นก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้น
หลี่ลั่วที่หายไปหนึ่งสัปดาห์ ได้กลายเป็นประเด็นร้อนในวิทยาลัยหนานเฟิงอีกครั้ง
หลี่ลั่วที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาเหล่านั้นกลับมีท่าทางค่อนข้างสงบนิ่ง เดินตรงไปยังเบาะหินของตัวเอง ข้างๆ เขาก็คือจ้าวคั่วที่มีร่างกายสูงใหญ่กำยำ เมื่อจ้าวคั่วเห็นหลี่ลั่วก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “ผมของเจ้าเป็นอะไรไป?”
หลี่ลั่วมองอีกฝ่ายครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับส่งๆ “เพิ่งย้อมมาใหม่ ดูทันสมัยดีใช่ไหม?”
จ้าวคั่ว：“…”
ทันใดนั้น หลี่ลั่วก็เห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้าของจ้าวคั่ว กำลังจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง เสียงของสวีซานเยว่ก็ดังขึ้นจากในสนามอย่างทรงพลัง “นักเรียนทุกคน อีกไม่นานก็จะถึงวันสอบใหญ่ของวิทยาลัยแล้ว ข้าหวังว่าพวกเจ้าทุกคนจะพยายามอย่างเต็มที่ในช่วงเวลาสุดท้าย หากสามารถเข้าวิทยาลัยระดับสูงได้ อนาคตย่อมมีแต่เรื่องดีๆ รออยู่”
“และข้าขอใช้โอกาสนี้กล่าวชื่นชมนักศึกษาจ้าวคั่วกับหยวนชิวสัก
